دسته بندی ها: مقالات

11 خرداد 1399 توسط التیام سبز 0 دیدگاه

بهترین کلینیک درمان زخم در تهران

به هر دلیلی احتمال دارد؛ دچار نوعی زخم شده باشید. معمولا از دست دادن زمان برای درمان زخم جایز نیست. شما ممکن است از دوستان وآشنایان خود اطلاعاتی گرفته باشید. از طرفی مانند اکنون، خود به شخصه بهترین کلینیک درمان زخم را جستجو کنید. در مورد مسایل درمانی، شما شایسته بهترین خدمات هستید. بی شک جسم و بدن ما ارزشمند ترین دارایی ما محسوب می شود.

در این مقاله تلاش می کنیم که شما را با چگونگی انتخاب کلینیک درمان زخم آشنا کنیم. در واقع در تهران تعداد بالای کلینیک های درمانی افراد را دچار سردرگمی می کند. از آنجایی که تصمیم گیرنده اصلی در نهایت خود شما هستید، همه پیشنهادات صرفا جهت راهنمایی می باشد. تا انتهای مقاله برای بررسی بیشتر این موضوعات با ما همراه باشید.

بهترین کلینیک درمان زخم در تهران

درمان انواع زخم

معمولا زخم ها دارای انواع مختلفی هستند. فرد ممکن است یک یا چند نوع از این زخم ها را داشته باشد. در این بخش شما را با انواع زخم ها آشنا می کنیم. در واقع شما باید بدانید که همه انواع زخم ها که در اینجا به آن اشاره می شود؛ در کلینیک درمان زخم می تواند مورد مداوا و درمان قرار گیرد.

  • زخم هایی که به دلیل دیابت ایجاد شده است.
  • عفونت مزمن استخوان
  • عفونت هایی که بعد از جراحی رخ می دهد.
  • گاز گرفتگی توسط سگ یا سایر حیوانات
  • زخم بر اثر نیش حشرات
  • زخم بستر یا زخمی که بر اثر خوابیدن طولانی مدت ایجاد می شود.
  • زخم هایی که ناشی از سوختگی است.

مراحل درمان

در بهترین کلینیک درمان زخم معمولا این مراحل برای درمان انجام می شود. ممکن است شما به کلینیکی برای درمان زخم خود مراجعه کنید، ولی از روشهای دیگری استفاده کنند. این نکته را در نظر داشته باشید که حتی با وجود تغییر جزیی در روند درمان، بهبودی شما به خوبی صورت گیرد.

مراجعه مستقیم یا ارجاع

شما می توانید با برخورداری از اطلاعات لازم خودتان به صورت مستقیم به بهترین کلینیک درمان زخم مراجعه کنید. گاه نیز پزشک متخصص به شما پیشنهاد می دهد؛ برای ادامه درمان در  کلینیک درمان زخم ویزیت شوید. در هر دو حالت شما درمان های مورد نیاز را دریافت می کنید. صرفا یک نکته باقی می ماند و اینکه پزشک معمولا بر اساس تجربه یک کلینیک را به شما پیشنهاد می دهد. خودتان در نهایت تصمیم بگیرید.

بهترین کلینیک درمان زخم در تهران

بررسی زخم

در این مرحله پرستاران و متخصصین باید اطلاعات لازم در مورد نوع زخم، شدت آن و سایر مسایل به دست آورند. این مرحله با معاینه بالینی و بررسی پرونده بیمار صورت می گیرد.

انجام آزمایش

متخصصین و پزشکان در بهترین کلینیک درمان زخم باید احتمال وجود عفونت، نحوه اکسیژن رسانی به بافت ها و ویژگی های خونی شما را مورد بررسی قرار دهند. با انجام آزمایشات این مسیر طی می شود.

انتخاب روش درمان

در نهایت با توجه به بررسی ها و معاینات، تیم درمانی در مورد انتخاب روش درمانی مناسب باید تصمیم گیری نمایند. در بهترین کلینیک درمان زخم نظر فرد بیمار باید در تصمیم گیری لحاظ شود. البته که در حوزه تخصصی و کار درمان فرد بیمار نمی تواند مورد مشورت قرار گیرد. منظور در جریان قرار دادن روش های درمان با فرد و ارایه پیشنهاد به ایشان است.

بهترین کلینیک درمان زخم در تهران

مراجعه منظم

معمولا در اکثر مشکلات و درمان های طولانی پیگیری منظم و مداوم بیمار بسیار اهمیت دارد. شما ممکن است بعد از یک یا دو بار مراجعه به بهترین کلینیک درمان زخم تصور کنید مسیر را اشتباه رفته اید اما صرفا با پیگیری منطم به نتیجه مورد نظر دست می یابید.

اکسیژن درمانی

یکی از روشهایی که ممکن است در بهترین کلینیک درمان زخم انجام شود ، اکسیژن درمانی است. در هنگام این درمان شما درون یک محفظه قرار می گیرد. فشار هوا در درون این محفظه از فشار هوای معمولی بیشتر است. علت این فشار بیشتر کمک به بافت های بدن است.

در واقع این روش موجب می شود که فرایند درمان سریع تر صورت گیرد. این روش حدود 90 دقیقه تا دو ساعت به طول می انجامد. این روش بدون درد است و به بهبود درمان کمک می کند. در این روش میزان اکسیژن خون فرد بیمار افزایش پیدا می کند. در نتیجه سلول های قرمز خون به راحتی از پلاسما به درون زخم وارد می شود و موجب بهبودی می شود.

بهترین کلینیک درمان زخم در تهران

سایر روش های درمان

شما در بهترین کلینیک درمان زخم ممکن است با هریک از این نوع درمان ها هم آشنا شوید. در بهترین کلینیک درمان زخم شما با متخصصین و افراد مختلفی روبرو هستید. از جمله پزشکی که کار درمان و بهبودی شما را انجام می دهد. پرستارانی که عمل تمیز کردن زخم را انجام می دهند. از طرفی به شما آموزش داده خواهد شد که در منزل چگونه از زخم خود مراقبت کنید. فیزیوتراپی که به شما کمک می کند تا مشکلات حرکتی خود را حل کنید.

  • سونوگرافی؛ در این روش برای بهبودی زخم از امواج صوتی استفاده می شود.
  • پوست مصنوعی؛ در این روش در هنگام بهبودی در طی روز از یک پوشش پوست مانند استفاده می شود تا روی زخم پوشیده شود.
  • درمان با فاکتور رشد؛ در این درمان از موادی که توسط بدن تولید می شود، کمک می گیرند. این مواد موجب تسریع در بهبود زخم می شود.
  • درمان فشار منفی؛ در این روش متخصصین در بهترین کلینیک درمان زخم هوا را از پانسمان بسته خارج می کنند. در واقع با ایجاد خلا موجب بهبودی در فشار منفی جریان خون می شوند. این روش درمانی موجب می شود مایعات اضافی از محل زخم خارج شود.

اهداف درمان

ممکن است این ابهام برایتان ایجاد شود که با روش های مختلف پزشکان به چه اهدافی دست پیدا می کنند. در مورد یک بیمار بهبودی کامل و برگشت به جریان عادی زندگی مدنظر است . در حالیکه برای فرد دیگر کاهش آسیب در محل زخم مورد نظر خواهد بود. در هر حال با توجه به شرایط هر فرد اهداف خاصی مورد توجه قرار می گیرد.

  • بهبودی و درمان زخم
  • جلوگیری از بدتر شدن یا ممانعت از آلوده شدن زخم
  • جلوگیری از قطع عضو
  • کمک برای برگشت به کار و زندگی
  • جلوگیری از ایجاد زخم تازه

بهترین کلینیک درمان زخم در تهران

علل کند شدن درمان

ممکن است گاه به بهترین کلینیک درمان زخم مراجعه کنید، اما درنهایت نتیجه موردنظر به دست نیاید. یا تصور کنید که کادر درمان به درستی عمل نکرده اند. معمولا در این شرایط احساس ناامیدی به شما دست می دهد. باید به یاد داشته باشید که برخی عوامل در این بین نقش کلیدی دارند.

در واقع با وجود این شرایط مسیر درمان به خوبی طی نمی شود و گاه تاخیر یا توقف در جریان درمان رخ می دهد. دیابت، گردش خون ضعیف، آسیب عصبی، تغذیه ضعیف، بی تحرکی، نقص سیستم ایمنی، مصرف سیگار، مصرف الکل، بی تحرکی یا تحرک کم. این شرایط موجب توقف یا طولانی شدن مسیر درمان می شود.

از طرفی ممکن است برخی از زخم ها هم بهبودی پیدا نکنند. زخم های ناشی از دیابت، زخم های عمل جراحی، زخم هایی که در اثر پرتو ماورا بنفش یا همان پرتو درمانی در بیماران مبتلا به سرطان ایجاد می گردد.

نتیجه گیری

از اینکه تا اینجای مقاله با ما همراه بودید بسیار مایه خوشحالی است. ما در این مقاله به مسایل حوزه درمان زخم در بهترین کلینیک پرداختیم. در مورد انواع زخم هایی که در کلینیک زخم مورد مداوا قرار میگرد صحبت شد. در مورد انواع روشهای درمانی، اهداف درمان و در نهایت دلایلی ذکر شد که روند درمان را کند یا متوقف می کند. این مطاللب مطرح شد تا شما دیدی کلی و جامع برای درمان زخم پیدا کنید. امیدواریم روند بهبودی زخم در شما و یا سایر اعضا خانواده سرعت پیدا کند و در سلامت کامل به ادامه زندگی خود بپردازید.

Source: www.nchmd.org, www.medlineplus.gov

16 اردیبهشت 1399 توسط التیام سبز 0 دیدگاه

مراقبت، درمان و کنترل زخم پای دیابتی

مراقبت از پا در بیماران مبتلا به دیابت:

دیابت ، یک بیماری مزمن است که نه تنها در کشور ما بلکه در جهان در حال افزایش است. اگر در طی پیگیری مقادیر قند خون نرمال حاصل نشود و سطح قند خون بالا بماند ، دیابت ، یعنی نتایج نامطلوب ناشی از آن رخ می دهد.

این نتایج بد یعنی عوارض خطر ابتلا به دیابت چیست؟

  • التهاب عصبی یعنی نوروپاتی
  • التهاب رگ یعنی واسکولوپاتی

هنگامی که این دو نتیجه نامطلوب رخ می دهد ، و همچنین اگر به میکروب هایی که از بیرون یا بدن گرفته می شود آلوده باشند و همه اینها در پا یا مچ پا یا انگشتان رخ دهد ، به این حالت پای دیابتی گفته می شود.

این بیماری فقط یک بیماری پا نیست. این بیماری شرایطی است که روان بیمار ، تعامل اجتماعی ، اقتصاد ، روحیه ، انرژی زندگی ، تمایلات جنسی ، آزادی را به طور خلاصه همه چیز مربوط به زندگی را تحت تأثیر قرار می دهد.

اگر به این نوع بیماری مبتلا هستید و بنابراین در حال خواندن این خطوط هستید ، ابتدا مراحل این بیماری را بشناسیم تا بتوانیم هر مرحله از درمان خود را اصلاح کنیم و به تنظیمات کارخانه ، روزهای  خوب خود بازگردیم.

مراقبت، درمان و کنترل زخم پای دیابتی

فکر کنید: قند خون ما بالا است و  تنظیم نمی شود، چه اتفاقی خواهد افتاد؟

قند خون بالا ، یعنی قند غیرضروری و بیش از حد در خون ، همچنین سمی است که همه بافت ها را مختل می کند. قند در حال حاضر در خون است ، و خون در رگ است ، پس از آن چه خواهد شد ، در درجه اول دیواره های رگ و مویرگ های کوچک عروق را تخریب و عروق را مختل می کند. اگر سلول های عصبی کار نکنند ، هیچ وضعیت بد در پا را تشخیص نمی دهد و پوست شروع به رو اختلال می کند. میکروب وارد می شود. در حال حاضر خون کافی برای تمیز کردن میکروب وجود ندارد زیرا رگ های خونی که آن منطقه را خون رسانی می کنند در حال حاضر نقص دارند. میکروب به خوبی حل می شود و از آنجا که قند زیادی در بدن وجود دارد ، میکروب ها از این قند استفاده می کند و به خوبی تکثیر می شود. در مدت زمان کوتاهی زخمه ایی به وجود خواهد آمد و نتیجه ، بله ، می دانید: پای دیابتی

پس چرا این مشکل بیشتر در پا است ؟

زیرا پا در معرض آسیب بیشتر است. مشکلاتی از قبیل ضربه زدن کفش ، فرورفتن ناخن ، ترک پاشنه پا ، قارچ پا ، از بین رفتن عرق کردن ، خشکی همیشه  در پا اتفاق می افتد.

پای دیابتی و قطع عضو” یک مشکل مهم است که باید در بیماران دیابتی مورد توجه قرار گیرد. تصور می شود 85٪ زخم های دیابتی در اثر عوامل قابل پیشگیری ایجاد می شود.

انجمن دیابت آمریکا اظهار داشت كه می توان از قطع عضو ناشی از دیابت 40 تا 50٪ جلوگیری کرد. 85٪ قطع عضو پا دارای سابقه زخم پا است. مطالعات حاکی از آن است که قطع عضو پا در نتیجه اقدامات احتیاطی ، آموزش خوب بیمار ، حساسیت و آموزش متخصصان مراقبت های بهداشتی ، معالجه همه کاره زخم پا و نظارت منظم ، قطعاً در حدود 85-49 درصد کاهش یافته است.

از آنجا که گزینه های درمانی خاص برای زخم پای دیابتی محدود است ، به خصوص آموزش و پیشگیری و مراقبت از پا از اهمیت ویژه ای برخوردار است. مطابق گزارش اجماع بین المللی پای دیابتی ، معاینه و پیگیری منظم از پای خطرناک به عنوان سنگ بنای مدیریت پای دیابتی در وهله اول قرار دارد.

بنابراین، در تمام مبتلایان به پای دیابتی ، آیا قطع عضو صورت می گیرد؟

مطلقاً نه ، کدام پای دیابتی ممکن است نیاز به قطع عضو داشته باشد ، اما می توان نتیجه “ارزیابی ریسک” را پیش بینی کرد.

ارزیابی ریسک در پای دیابتی چگونه انجام می شود؟

تعیین خطر برای مراقبت های پیشگیرانه موثر بر روی پا در بیماران مبتلا به دیابت ضروری است.

خطر ابتلا به زخم یا قطع عضو در بیماران مبتلا به دیابت بیش از 10 سال افزایش می یابد. علاوه بر این ، خطر؛

  • در جنس مذکر
  • در افرادی که قند خون کنترل نیست
  • در افراد سیگاری
  • افراد دارای ناهنجاری پا و عفونت (قارچی یا باکتریایی)
  • نواقص مراقبت های اساسی پا و بهداشتی
  • افراد 65سال و بالاتر
  • در بیماران مبتلا به بیماری های قلبی عروقی یا بیماری های کلیوی افزایش یافته است.

گزارش شده است که خطر ایجاد زخم پای دیابتی و قطع عضو در شرایط ذکر شده در زیر افزایش می یابد.

  • آسیب عصبی ، یعنی نوروپاتی ، که باعث از بین رفتن حواس محافظ می شود
  • اختلال در راه رفتن (در صورت وجود نوروپاتی)
  • وجود مواردی که نشان دهنده افزایش فشار (بثورات زیر جلدی ، خونریزی ، خونریزی در زیر کالوس) است
  • ظهور اختلال در استخوان
  • وجود بیماری عروق پا و پا (تضعیف یا از بین رفتن نبض شریان پا)
  • سابقه وجود زخم یا قطع عضو قبلی
  • وجود مشکلات شدید ناخن
  • اختلال در بینایی
  • بیماری کلیوی دیابتی ، یعنی نفروپاتی (خصوصاً بیماران تحت همودیالیز)
  • کنترل ضعیف گلیسمی
  • سیگار کشیدن
  • عفونت ها (قارچی یا باکتریایی) مستعد تشکیل زخم های پای دیابتی هستند.

Source: www.ahmetakgul.com

15 اردیبهشت 1399 توسط التیام سبز 0 دیدگاه

تاثیر تغذیه در بهبود زخم

تغذیه نقشی اساسی در ترمیم و مراقبت از زخم ها دارد. استفاده از رژیم غذایی سالم، بخشی اساسی در مدیریت و بهبود زخم محسوب می شود. تغذیه ناسالم قبل از بروز زخم یا در طول روند بهبودی، درمان آن را به تعویق می اندازد. بنابراین، زخم بیشتر مستعد مشکل می شود. شواهد قابل توجهی وجود دارد که تاثیر تغذیه در بهبود زخم را تایید می کند.

ترمیم زخم فرآیندی پیچیده است. این عمل به عبارت ساده، جایگزینی بافت آسیب دیده با بافت جدید تولید شده توسط بدن است. به همین دلیل نیاز به افزایش انرژی و مواد مغذی خاص، از جمله پروتئین و کلاژن دارد.

هنگامی که بدن دچار زخم می شود، هورمون های استرس آزاد می شوند و سوخت و ساز بدن را تغییر می دهند. این تغییرات به دلیل بهبودی منطقه آسیب دیده، انجام می شود. این مرحله، کاتابولیک نامیده می شود. اگر فرد تغذیه سالم نداشته باشد، مرحله کاتابولیک طولانی خواهد شد.

PEM یا سوءتغذیه پروتئین، زمانی رخ می دهد که پروتئین و انرژی مورد نیاز بدن جذب نمی شود. بدن پروتئین را برای تولید انرژی، مصرف می کند و باعث کاهش میزان اسیدهای آمینه مورد نیاز برای حفظ پروتئین بدن می شود. این مورد ممکن است با عدم بهبود زخم مرتبط باشد. علاوه بر آن، ممکن است موجب کاهش وزن فرد و ضعف عضلانی او شود. به دنبال این اتفاق، ترمیم زخم به تاخیر می افتد.

تاثیر تغذیه در بهبود زخم

منابع تغذیه موثر در ترمیم زخم کدام است؟

همانطور که اشاره شد، بر خلاف تصور عموم، تغذیه مناسب در افزایش سرعت ترمیم زخم و طبیعی شدن پوست، موثر است. اما استفاده از کدام مواد غذایی به ما در انجام این کار کمک می کند؟ برای شناخت بیشتر این منابع، بهتر است با ما همراه باشید و موارد زیر را مطالعه کنید.

پروتئین

مصرف پروتئین برای حفظ و ترمیم بافت بدن ضروری است. سطح پایین پروتئین باعث کاهش رشد کلاژن و کند شدن روند بهبود زخم می شود. در نتیجه، سطح کافی پروتئین، در دستیابی به حد مطلوب در ترمیم زخم کمک می کند. علاوه بر آن، مصرف انرژی نیز امری مهم است. زیرا در صورت بر آورده نشدن انرژی مورد نیاز، بدن از پروتئین برای دریافت انرژی بیشتر استفاده می کند. پروتئین در مواد غذایی مختلف یافت می شود. برخی از این مواد شامل موارد زیر است:

  • گوشت قرمز
  • ماهی
  • تخم مرغ
  • جگر
  • مرغ
  • شیر
  • حبوبات
  • ماست
  • آجیل
  • پنیر

انرژی

همانطور که اشاره شد، بدن برای بهبود زخم و ترمیم آن، نیازمند انرژی است. منابع انرژی بدن انسان برای بهبودی زخم، کربوهیدرات ها و چربی ها هستند. تامین انرژی لازم بدن برای انجام این کار، از طریق سنتز کلاژن تولید می شود. نیاز انرژی بدن با توجه به شدت و اندازه زخم، افزایش پیدا می کند. بنابراین، مصرف غذاهای پر انرژی برای افراد دارای زخم، مفید است.

چربی ها

چربی ها، از جمله چربی های اشباع نشده، سوخت حیاتی بدن را برای بهبود زخم فراهم می کنند. چربی ها منبع مناسبی برای تامین انرژی هستند. وجود منابع کافی از چربی ها، برای جلوگیری از استفاده از منابع پروتئین توسط بدن، لازم است. اسیدهای چرب یکی از اجزای اصلی غشای سلولی است.

به همین دلیل، میزان تقاضا برای اسیدهای چرب پس از آسیب و جهت بهبود زخم افزایش می یابد. منابع مناسب این گونه از چربی ها شامل گوشت، لبنیات پرچرب مانند شیر، کره، خامه، ماست، بستنی و روغن است. در زمان بهبود زخم، فردی که دچار کمبود وزن است، باید وزن خود را به حالت تعادل برساند.

ال آرژنین

ال آرژنین یک اسید آمینه است که خواص آن موجب تسریع روند بهبود زخم می شود. از آنجا که بدن در هنگام ترمیم زخم به پروتئین بیشتری نیاز دارد، تقاضای بدن برای اسیدهای آمینه غیر معمول نظیر ال آرژنین، بیشتر می شود. مطالعات نشان داده است که استفاده از مکمل رژیم غذایی باعث افزایش متابولیسم پروتئین، کاهش ضعف عضلانی و افزایش سنتز کلاژن می شود. در نتیجه، تمام موارد ذکر شده موجب افزایش سرعت بهبود زخم می شود.

ویتامین C

مقادیر کافی از این ویتامین، نقش مهمی در سنتز کلاژن و تشکیل رگ های خونی جدید دارد. کمبود ویتامین C موجب بروز اختلال در ترمیم زخم می شود. علاوه بر آن، این ویتامین به بهبود عفونت ناشی از زخم نیز کمک می کند. ویتامین C بیشتر در میوه و سبزیجات، به خصوص در پرتقال، گریپ فروت، گوجه فرنگی و سبزیجات یافت می شود.

ویتامین A

کمبود ویتامین A موجب التهاب زخم و وخیم شدن وضعیت آن می شود. در نتیجه، بهتر است در زمان بهبود زخم، از منابع کافی این ویتامین بهره ببرید. این ویتامین در شیر، پنیر، تخم مرغ، ماهی، سبزیجات و پرتقال یافت می شود.

روی

روی عنصری کمیاب است که به مقدار کمی در بدن یافت می شود و در بهبود زخم نقش دارد. روی در ترکیب پروتئین و کلاژن و رشد و بهبود بافت تاثیر می گذارد. کمبود این ماده موجب تاخیر در ترمیم زخم، کاهش تولید سلول های پوستی و کاهش سرعت ترمیم زخم می شود. منابع غذایی گوشت قرمز، ماهی، شیر، تخم مرغ و غیره حاوی روی هستند.

آهن

آهن ماده معدنی است که اکسیژن محل زخم را تامین می کند. بنابراین، کمبود آهن باعث اختلال در بهبود زخم می شود. همچنین ممکن است تولید کلاژن و ترمیم زخم را نیز به تعویق بیندازد. بهترین منابع آهن در رژیم غذایی شامل موارد زیر است:

  • گوشت قرمز
  • غذای دریایی
  • ماهی
  • تخم مرغ
  • نان سبوس دار
  • سبزیجات
  • میوه های خشک
  • آجیل

تاثیر آبرسانی بر بهبود زخم

هیدراتاسیون در ترمیم زخم تاثیر زیادی دارد. زیرا پوست کم آب مستعد بروز زخم است. کم آبی موجب کاهش گردش خون و بروز اختلال در تامین اکسیژن و مواد مغذی زخم می شود. بنابراین، سعی کنید که آبرسانی را نیز جدی بگیرید و بدن خود را از کمبود آب، نجات دهید.

تاثیر تغذیه در بهبود زخم

راهکارهای تغذیه ای برای بهبود زخم کدام است؟

همانطور که اشاره شد، استفاده از رژیم غذایی سالم مهم ترین روش در مدیریت زخم است. این امر به تامین انرژی و پروتئین مورد نیاز بدن کمک می کند. استفاده از مواد غذایی و منابع معدنی ذکر شده و گنجاندن آنها در برنامه روزانه، شما را در بهبود وضعیت زخم یاری می دهد.

برای تشویق خود جهت استفاده از منابع غذایی سالم و به دنبال آن سرعت بیشتر بهبود زخم،، بهتر است از روش های مختلفی استفاده کنید. برخی از این روش ها شامل موارد زیر است:

  • وعده های غذایی متراکم، کم کالری و با پروتئین زیاد را مصرف کنید.
  • محیط دلپذیری را برای صرف غذا فراهم کنید.
  • از دوستان خود برای خوردن غذا دعوت کنید.
  • با آرامش کامل غذای خود را صرف کنید.

نتیجه گیری

اغلب افراد در طول زندگی خود دچار زخم های مختلفی می شوند و در انتظار بهبودی آن می نشینند. اما آیا تا به حال در مورد تاثیر تغذیه بر بهبود زخم چیزی شنیده اید؟

بهره مندی از منابع غذایی و رژیم غذایی سالم در افزایش سرعت ترمیم زخم موثر است. انواع منابع غذایی با تقویت بخشی از فرآیند ترمیم، موجبات این کار را فراهم می کنند. استفاده از منابع ذکر شده در متن، موجب افزایش سطح انرژی و به دنبال آن بهبود سریع تر زخم می شود.

بنابراین، اگر به دنبال ترمیم زخم خود در بازه زمانی کمتری هستید، اما نمی دانید که چگونه باید این کار را انجام دهید، متن بالا را مطالعه کنید و از نتایج عمل به آن، لذت ببرید.

Source: www.eatwellnutrition.com

11 اردیبهشت 1399 توسط التیام سبز 0 دیدگاه

نحوه تشخیص و درمان زخم عفونی

زخم عفونی وقتی ایجاد می شود که در پوست آسیب دیده یک زخم، باکتری ها رشد می کنند. در این شرایط علائمی مانند افزایش درد، تورم و قرمزی در ناحیه زخم ایجاد می شود. در صورت رشد عفونت، حتی امکان ایجاد حالت تهوع یا تب و لرز نیز وجود خواهد داشت. ممکن است برخی از عفونت های خیلی جزئی در خانه درمان شوند؛ اما جهت درمان زخم های شدید عفونی، فرد باید تحت مراقبت های پزشکی قرار بگیرد.

در صورتی که به زخم عفونی مبتلا شده اید؛ مطالبی که در ادامه آمده است را به دقت بخوانید. در این نوشته در خصوص پیشگیری، تشخیص، عوارض و درمان زخم عفونی توضیحات کاملی ارائه شده است.

نحوه تشخیص زخم عفونی

زخم های کوچک همانند بریدگی و خراش های جزئی، با انجام مراقبت های خاصی در خانه قابل درمان هستند. در بسیاری از موارد، اینگونه زخم ها حتی خود به خود بهبود پیدا خواهند کرد؛ اما اگر زخم به عفونت آلوده شود؛ طی زمان به جای بهبودی، وخیم تر می شود. هرگونه درد، قرمزی و تورم به طور معمول شدت زخم را افزایش می دهد.

علائم زخم عفونی

عفونت های زخم منجر به علائم دیگری مانند موارد زیر می شود:

  • افزایش حرارت پوست اطراف زخم
  • ایجاد ترشحات زرد یا سبز از داخل زخم
  • بوی نامطبوع
  • تب و لرز
  • ایجاد درد
  • بروز لک های قرمز در اطراف زخم
  • استفراغ یا حالت تهوع

درمان زخم عفونی در منزل

درست است که زخم های کوچک به وسیله دستورالعمل های زیر در منزل قابل درمان هستند؛ ولی در صورت بروز تب یا نشانه ای از عفونت، شخص حتما باید تحت مراقبت های ویژه پزشکی قرار بگیرد.

مراحل درمان زخم عفونی در منزل

  1. پیش از شروع درمان، تمامی تجهیزات مورد نیاز همچون موچین را با الکل ضد عفونی کنید.
  2. دست ها را با صابون و آب گرم به خوبی شستشو دهید و خشک کنید.
  3. زخم یا خراش را چند دقیقه با آب گرم بشویید. جهت شستشوی پوست اطراف زخم از آب گرم و صابون استفاده کنید؛ ولی دقت داشته باشید که صابون وارد زخم نشود.
  4. اطمینان حاصل کنید که هیچ جسم خارجی مانند شیشه یا شن در زخم وجود ندارد. جهت خروج اجسام از داخل زخم از موچین استفاده کنید یا با پارچه ای نرم و مرطوب، زخم را به آرامی مالش دهید.
  5. در صورت تمایل، لایه ای نازک از پماد ضد عفونی کننده را روی زخم بمالید.
  6. پیش از پانسمان اجازه دهید که زخم در مجاورت با هوا کاملا خشک شود. البته اکثر زخم های سطحی نیازی به بانداژ نخواهند داشت.

نکات مهم در رابطه با درمان زخم عفونی در منزل

در رابطه با درمان زخم عفونی نکات مهمی وجود دارد که در صورت بی توجهی به آن ها ممکن است که با مشکلات زیادی مواجه شوید. بنابراین در اینجا برخی از مهم ترین نکات را ذکر می کنیم.

  • دست کم یک بار در روز پانسمان زخم را عوض کنید.
  • در صورتی که پانسمان خیس یا کثیف شد؛ بلافاصله آن را تعویض کنید.
  • هر روز زخم را به آرامی بشویید.
  • پوست های خشک اطراف زخم را نکنید؛ این کار موجب افزایش اندازه زخم و  طولانی­شدن روند بهبود خواهد شد.
  • اگر پماد ضدعفونی کننده موجب سوزش پوست اطراف زخم شد؛ استفاده از آن را متوقف کنید.
  • در صورتی که زخم بعد از دو روز، علائمی از بهبودی نشان نداد؛ حتما به پزشک مراجعه کنید.

نحوه پیشگیری از زخم عفونی

هنگامی که زخم یا جراحتی بر بدن ایجاد می‌شود؛ قدم اول این است که با رعایت بهداشت و محافظت از آن، تا جایی که امکان دارد؛ از بروز عفونت جلوگیری کنید. اقداماتی که در ادامه می خوانید خطر عفونت زخم را کاهش خواهد داد:

  • بلافاصله پس از ایجاد زخم، با آب و صابون چند دقیقه زخم و پوست اطراف آن را بشویید. در صورتی که به آب و صابون دسترسی ندارید، از الکل و دستمال مرطوب استفاده کنید.
  • پس از شستشو اجازه دهید که زخم در مجاورت با هوا کاملا خشک شود.
  • لایه ای نازک از پماد ضدعفونی کننده را بر زخم بمالید.
  • با استفاده از گاز و باند استریل روی زخم را بپوشانید.
  • اگر جراحت عمیق است یا خونریزی بیش از حد در محل آسیب دیدگی وجود دارد؛ به سرعت به پزشک مراجعه کنید که اقدامات بهداشتی و درمانی تخصصی برای زخم انجام شود.
  • در جراحاتی که در اثر حمله حیوانات وحشی یا در برخورد با اشیای آلوده یا زنگ زده ایجاد می شوند؛ خطر بروز بیماری کزاز وجود خواهد داشت. کزاز یک بیماری خطرناک است که در صورت ورود باکتری به بدن، بر اعصاب تاثیر گذاشته و عملکرد آن را مختل می کند. اسپاسم دردناک عضلات، تب و قفل شدن دهان از علائم زودرس کزاز هستند. به همین جهت در صورت مواجهه با شرایط مذکور نیز به سرعت به پزشک متخصص مراجعه کنید.

عوامل تشدید کننده زخم عفونی

عواملی وجود دارند که در آن ها خطر ابتلای زخم به عفونت بسیار بالا است. این عوامل شامل موارد زیر می شوند:

  • در صورتی که زخم عمیق، بزرگ یا دارای لبه های ناهموار باشد.
  • آلودگی یا جسم خارجی وارد زخم شده باشد.
  • حمله حیوانات وحشی موجب بروز زخم شود.
  • عامل ایجاد جراحت، جسمی آلوده، کثیف یا زنگ زده باشد.

برخی شرایط بهداشتی و شخصی نیز خطر ابتلا به عفونت را افزایش خواهد داد. این عوامل در ادامه ذکر شده اند:

  • دیابت یا قند خون بالا
  • گردش خون ضعیف
  • سیستم ایمنی ضعیف، همانند بیماران مبتلا به HIV یا کسانی که داروهای سرکوب کننده سیستم ایمنی مصرف می کنند.
  • کم تحرکی، همانند کسانی که به دلایل مختلف همیشه در رختخواب هستند.
  • سن بالا، سالمندان بیش از سایرین در خطر ابتلا به عفونت زخم قرار دارند.
  • تغذیه نامناسب و کمبود ویتامین های لازم در بدن

درمان دارویی زخم عفونی

عفونت باکتریایی عموما توسط آنتی بیوتیک ها درمان می شوند. در این درمان بسیار مهم است که شخص طول درمان را کامل کند. زیرا در غیر این صورت امکان دارد که باکتری ها در برابر دارو مقاوم شوند. علاوه بر رعایت بهداشت در برخی از جراحات به دلیل عمق زیاد زخم، پزشک یا پرستار باید از بخیه جهت بستن آن استفاده کنند.

اگر در محل زخم، بافت مرده یا آلوده وجود داشته باشد؛ پزشک ممکن است که از روشی به نام “دبریدمان” استفاده کند. این روش نوعی جراحی است که از شیوع عفونت جلوگیری کرده و به بهبود زخم کمک می کند.

عموما برای تمامی افراد توصیه می شود که واکسیناسیون کزاز را هر ده سال یک بار انجام دهند. با این حال، در خصوص جراحت با جسم آلوده یا حمله حیوانات، پزشک ممکن است برای شخصی که در ۵ سال گذشته واکسن کزاز تزریق نکرده است؛ واکسیناسیون را تجویز کند.

چکیده

اگر باکتری وارد زخم شود و در آن شروع به تکثیر کند؛ زخم عفونت خواهد کرد. شستشو، رعایت بهداشت و پانسمان در صورت نیاز بلافاصله پس از بروز جراحت، بهترین روش جهت جلوگیری از عفونت است. با این حال، افرادی که دارای زخم های بزرگتر، عمیق تر یا جدی تر هستند؛ باید به سرعت از یک متخصص مراقبت های بهداشتی کمک بگیرند که صدمات را درمان می کند.

علائم و نشانه های عفونت زخم شامل افزایش درد، تورم و قرمزی در ناحیه آسیب دیده می شود. ممکن است که فرد با انجام برخی مراقبت ها که به آن اشاره شد؛ موفق به درمان زخم های جزئی در منزل شود؛ اما در خصوص درمان زخم عفونی یا زخم های عمیق سریع به پزشک مراجعه کنید؛ خصوصا مواردی که با تب، احساس ناخوشایند یا ترشحات و رگه های قرمز ناشی از زخم همراه باشند.

Source: www.medicalnewstoday.com

9 اردیبهشت 1399 توسط التیام سبز 0 دیدگاه

زخم ها و جراحات به وجود آمده در آشپزخانه

در هر خانه ، آشپزخانه مکانی است که شما می توانید خلاقیت های خود در آشپزی را در آن بروز دهید ، از طرف دیگر مکانی است که در صورت عدم رعایت ایمنی و نداشتن دقت کافی ، می توانید صدمه ی جدی ای بر خود وارد کنید ؛ اجاق گاز داغ می تواند باعث سوختگی شود ، چاقوهای تیز امکان زخم و بریدگی را افزایش می دهند و گَرد فلفل می تواند چشم های شما را قرمز کند .

بنابراین پیش از آنکه پیشبند آشپزی خود را ببندید ، نکات ایمنی و کمک های اولیه ی مورد نیاز در آشپزخانه را در این مقاله مرور کنید ؛ با دانستن این نکات آشپزخانه به مکانی گرم و ایمن برای تمام اعضای خانواده تبدیل می شود .

کمک های اولیه برای زخم های حاصل از بریدگی

چاقوهایی که در آشپزخانه کاربرد دارند ، تیز هستند و اگر توجه لازم را نداشته باشید به جای خرد کردن خوراکی ای که قصد آن را داشته اید می توانید انگشت خود را بِبُرید .

اگر در هنگام استفاده از چاقوی آشپزخانه خود را زخم کردید ، برای درمان زخم نکات زیر آورده شده است :

محل زخم را با آب و صابون تمیز کنید ؛ با یک پارچه ی تمیز برای چند دقیقه بر روی محل زخم فشار وارد کنید تا خونریزی متوقف شود . در صورتی که پارچه ی اولیه خونی شد پارچه ی دیگری را بر روی آن بگذارید .

از ماد ضد باکتری استفاده کنید . اگر زخم شما یک زخم جزئی است کمی فشار بر روی آن وارد کنید و سپس محل زخم را با یک بانداژ و یا گاز و نوار چسب بپوشانید .

اگر خونریزی شدید است و یا بعد از 5 تا 20 دقیقه با فشار مستقیم متوقف نمی شود ، سریعا به اورژانس مراجعه کنید ؛ همچنین اگر زخم بیش تر از نیم اینچ (حدود 1.5 سانتی متر ) است ، لبه های زخم متورم و ملتهب شده و ترشح دارد نشانه ی این است که شما نیاز به پزشک دارید .

کمک های اولیه برای زخم های حاصل از سوختگی

در صورت عدم احتیاط ريال یک کاسه آب جوش و یا حتی یک کاشه سوپ داغ می تواند یک سوختگی ناخوشایند برای شما به جا بگذارد . برای جلوگیری از سوختگی ، دسته ی قابلمه یا ماهیتابه را به سمت خارج گاز قرار دهید و برای محافظت از کودکان مطمئن شوید که حداقل یک متر از اجاق گاز فاصله دارند  .

برای درمان سوختگی ، ابتدا باید بدانید که چه نوع سوختگی ای دارید …

  • سوختگی درجه ی 1 : این نوع سوختگی تنها لایه ی بالایی پوست را درگیر می کند و قرمز و دردناک است ، مانند آفتاب سوختگی و وقتی روی ناحیه ی سوخته را فشار می دهید رنگ آن سفید می شود .
    برای درمان سوختگی درجه ی 1 ، هر نوع لباس یا جواهرات نزدیک سوختگی را بر دارید ، توجه داشته باشید اگر لباس شما به سوختگی گیر کرده است آن را جدا نکنید . محل آسیب دیده را برای 3-5 دقیقه زیر آب سرد بگیرید .
    بر روی سوختگی پماد آنتی بیوتیک بمالید – هرگز از یخ ، روغن و کره بر روی سوختگی استفاده نکنید – محل سوختگی را با یک باند تمیز بپوشانید ؛ این نوع سوختگی باید طی 3 – 6 روز بهبود یابد .
  • سوختگی درجه  2 : این سوختگی یک آسیب پوستی عمیق تر است . قرمز می شود ، تاول می زند ، متورم شده و درد می کند .
    برای درمان آن ، منطقه ی سوخته شده را به مدت 15 – 20 دقیقه در آب سرد قرار دهید . از یک کرم آنتی بیوتیک برای جلوگیری از عفونت استفاده کنید . ناحیه ی آسیب دیده را با یک پانسمان استریل بپوشانید .
    هر روز پانسمان را عوض کرده و محل سوختگی را برای علائم عفونت بررسی کنید . علائم عفونت شامل قرمزی ، تورم ، درد و چرک است .
    زخم سوختگی درجه ی 2 تقریبا 2 – 3 هفته برای بهبودی زمان نیاز دارد ؛ در طی این مدت زخم شروع به خارش می کند اما آن را نخارید .
  • سوختگی درجه ی 3 : این نوع سوختگی یک فوریت پزشکی است . زخم را با یک پارچه ی خنک و مرطوب بپوشانید و با اورژانس تماس بگیرید و یا به نزدیک ترین بیمارستان بروید .
    این نوع شدید از سوختگی همه ی لایه های پوست را درگیر می کند و دارای یک لایه ی سفید و یا سیاه در بالای خود است . این نوع سوختگی ممکن است آنچنان که باید درد نداشته باشد زیرا اعصاب پوست آسیب دیده اند .

اگر نمی توانید تشخیص دهید که سوختگی شما کدام نوع است کافیست در صورتی که یکی از موارد زیر را داشتید به پزشک مراجعه کنید :

  • در صورتی که صورت ، دست ها ، پاها و یا ناحیه ی تناسلی شما سوخته است
  • سوختگی نزدیک مفصل اتفاق افتاده است ؛ مانند زانو یا شانه
  • در صورتی که یک ناحیه ی کامل دچار سوختگی شده است (تمام پا یا دست)
  • سوختگی بیش از 3 اینچ (تقریبا 7.5 سانتی متر) طول دارد و یا عمیق است

کمک های اولیه برای زخم های حاصل از افتادن (سقوط کردن)

آب و کفی که از یک ظرف پُر شده ، سَر رفته و بر روی زمین می ریزد می تواند لغزنده باشد . در صورتی که به زمین افتادید نکات زیر را دنبال کنید :

  • قبل از اینکه بایستید ، اطمینان حاصل کنید که صدمه ندید ، ایستادن در صورت صدمه دیدن می تواند آن را بدتر کند .
  • به آرامی با کمک دست ها و زانوهای خود بلند شوید .
  • سعی کنید  همانطور نشسته به آرامی به طرف یک صندلی بروید و خود را به سمت بالا بکشید .
  • اگر نمی توانید به تنهایی بلند شوید ، از دیگران کمک گرفته و یا با اورژانس تماس بگیرید .
  • ·         در صورتی که یک ناحیه ی متورم شده است و فکر می کنید ممکن است دچار شکستگی شده باشید ؛ ناحیه ی شکسته شده را حرکت ندهید و با پزشک خود تماس گرفته و یا با 115 تماس بگیرید .

کمک های اولیه برای صدمات چشم

در صورتی که اتفاقی آب لیمو داخل چشمتان رفت و یا سفید کننده (هر نوع مایع شیمایی و سمی) به چشمتان پاشید ، باید چه کار کنید ؟ سعی کنید وحشت نکنید و مراحل زیر را دنبال کنید :

به سینک ظرف شویی تکیه دهید و با یک جریان ملایم از آب ولرم چشم خود را شست و شو دهید ؛ این شست شو را به مدت 15 دقیقه انجام دهید . چشم دیگر خود را برای محافظت از آن بپوشانید .

در صورت زیر با اورژانس (115) تماس بگیرید :

  • بعد از 15 دقیقه شست و شو دادن با آب ولرم ، هنوز در چشمتان احساس ناراحتی می کنید .
  • در صورتی که زخم و بریدگی در چشم خود دارید ، نه آن را شست و شو دهید و نه بر روی آن فشار وارد کنید ؛ تنها با 115 تماس بگیرید .
  • حس می کنید جسمی در چشم شما گیر کرده است ؛ سعی نکنید آن را خارج کنید ، به هیچ وجه چشم خود را نمالید و فشاری بر آن وارد نکنید .

6 اردیبهشت 1399 توسط التیام سبز 0 دیدگاه

درمان زخم وریدی

بروز هرگونه زخم و عارضه دردناک در نواحی مختلف بدن به خصوص در پاها موجب نگرانی و اختلال در عملکرد فرد می شود. زخم وریدی عارضه ای است که در اثر نقص عملکرد دریچه های وریدی به وجود آمده و منجر به ایجاد زخم های ناخوشایند در اندام های تحتانی بیمار می شود. خوشبختانه این عارضه نیز با مراقبت های خاص و در طی زمان برطرف خواهد شد.

اما آگاهی از روند درمان و علائم آن برای افرادی که خود یا عزیزان آن ها در معرض این بیماری هستند؛ مفید خواهد بود. به طوری که با اطلاع از آن ها روند درمان این زخم ها بهتر پیش خواهد رفت.

زخم وریدی چیست؟

زخم های وریدی که به عنوان گرفتگی رگ یا زخم های واریسی نیز شناخته می شوند؛ در نتیجه نقص عملکرد دریچه های وریدی که افزایش فشار در رگ ها را به همراه دارد؛ به وجود می آیند. فشار وریدی باعث می شود که خون به اندازه کافی به قلب منتقل نشود. ضمن اینکه افزایش فشار بر دیواره های ورید سبب قرارگیری پروتئین های موجود در خون در بافت های زیر جلدی شده و این عمل در نهایت منجر به ورم و تجزیه نهایی بافت های مذکور می شود.

 بر اساس نظریه Fibrin Cuff، رسوب پروتئین های فیبرین که در بروز لختگی موثر هستند؛ مانع از ورود اکسیژن و مواد مغذی به ماهیچه و بافت اطراف آن و ایجاد نکروز و زخم می شوند. به طور کلی وریدها وظیفه دارند که خون دی اکسیژن شده را از بافت ها و اندام های مختلف به قلب برسانند. سیستم وریدی با تکیه بر انقباض و انبساط عضلات اسکلتی، جریان خون را در مسیر برگشت به دریچه های یک طرفه قلب سوق می دهد.

علائم زخم وریدی

  • از آنجایی که ممکن است که همزمان با شروع زخم های وریدی، درماتیت استازی نیز وجود داشته باشد؛ اندام‌های تحتاتی سرخ و متورم و پوسته پوسته خواهند شد.
  • به دلیل ترکیبات هموسیدرین، لکه های قهوه ای یا زرد نیز در زیر پوست تشکیل می شوند. رنگ های دیگری همچون قرمز تیره یا بنفش که در اندام ها مشاهده می کنید؛ ممکن است در اثر شستشوی خون در بافت اطراف باشد.
  • زخم های وریدی به طور معمول زخم های کم عمق ولی بزرگ با حاشیه های نامنظمی هستند که در قسمت مچ پا ایجاد می شوند. پایه زخم قرمز رنگ است و متناسب با میزان عفونت تشکیل شده بر زخم مقدار قابل توجهی ترشح دارد.
  • زخم وریدی به طور معمول دردی ندارد. هرگونه درد احتمالی در اثر ایجاد عفونت یا ادم ایجاد می شود.
  • در روال ایجاد زخم و نارسایی وریدی، کل پا متورم شده و پوست آن سفت و قهوه ای مایع به قرمز می شود.

سبب شناسی زخم وریدی

هر عاملی که سبب تجمع خون در رگ های ساق پا شود؛ علت احتمالی زخم‌های وریدی و عارضه هایی همچون واریس و ترمبوز خواهد بود. اکثر زخم های وریدی توسط دریچه های وریدی ایجاد می شوند که به درستی جریان رفلاکس وریدی را انجام نداده اند.

در برخی موارد ضعف عضلات در قسمت پایینی پا نیز در کاهش اثربخشی عضلات اسکلتی جهت به پیش راندن جریان خون به قلب، موثر هستند.

بیماری های تشدید کننده زخم وریدی

افرادی با شرایط زیر مستعد بروز زخم های وریدی هستند:

  • دیابت
  • نارسایی قلب
  • بیماری عروق محیطی
  • ترومبوز ورید عمقی
  • بارداری
  • چاقی

عوارض زخم وریدی

یکی از عادی ترین عوارض مرتبط با زخم های وریدی، عفونت در بافت آسیب دیده است.

مطالعات تشخیصی زخم وریدی

  • شاخص قوز مچ پا (ABI) جهت تعیین اینکه آیا شخص مبتلا به این نارسایی شریانی است یا خیر.
  • سونوگرافی داپلر
  • مطالعات جریان دو طرفه داپلر
  • ونوگرافی

درمان زخم های وریدی

در درمان مستقیم زخم های وریدی، هدف اصلی نگهداری محل زخم بدون عفونت طی فرایند بهبودی و کاهش ادم در محل زخم است.

مرحله اول

در نخستین مرحله جهت تبدیل زخم از مزمن به حاد و قرارگیری در مراحل عادی بهبودی، بافت مرده، چرک و آلودگی از سطح زخم برداشته می شود. به طور معمول جهت از بین بردن عفونت و چرک های موجود در اطراف زخم از آنتی بیوتیک های خوراکی برای بیمار استفاده می شود.

در پانسمان های روزانه باید دقت شود که سطح زخم مرطوب باشد. در مواردی که آسیب دیدگی ناشی از زخم بسیار شدید است؛ از جراحی پیوند پوست استفاده می شود که زخم های وریدی بسیار شدید یا دردناک به طور صحیح بهبود پیدا کنند.

مرحله دوم

پس از درمان ادم و عفونت سطحی، هدف دوم بهبود شرایط زیر بنایی است. یکی از رایج ترین روش ها در این رابطه، تراکم تراپی است که به کاهش فشار رگ های خونی و جلوگیری از ریفلاکس وریدی کمک می کند. البته این روش تنها برای بیمارانی که فاقد اختلالات شریانی دیگر باشند؛ قابل اجراست. به این دلیل که هرگونه عارضه شریانی دیگر در اثر این روش درمانی تشدید خواهد شد.

درمان زخم وریدی به کمک فشرده سازی

 جهت بهبود گردش خون در پاها و درمان تورم، پرستار شما یک باند فشرده سازی محکم را بر پای آسیب دیده قرار می دهد. این بانداژها جهت فشار به پاها و کمک به خون جهت گردش به سمت بالا (قلب) طراحی شده اند. انواع مختلفی از بانداژ یا جوراب الاستیک وجود دارد که در درمان زخم های وریدی پا از آن ها استفاده می شوند که ممکن است از چندین لایه مختلف تشکیل شده باشد.

استفاده از بانداژ فشرده سازی به مهارت زیادی احتیاج دارد و تنها توسط پرسنل آموزش دیده مراقبت های بهداشتی باید انجام شود. این بانداژ باید هفته ای یک مرتبه تعویض شود. هنگامی که باندهای فشرده سازی برای اولین بار بر زخم قرار می گیرند؛ به طور معمول دردناک هستند.

 بنابراین بهتر است پاراستامول یا یک مسکن جایگزین که توسط پزشک معالج شما تجویز شده است؛ پیش از شروع بانداژ استفاده شود. با شروع بهبودی زخم های وریدی، درد کم می شود؛ اما حدود 10 تا 12 روز طول می کشد.

پس از برداشتن بانداژ تا چند روز بیمار باید پای خود را بالا نگه دارد و در صورت بروز هر گونه مشکل پزشک معالج خود را در جریان قرار دهد. در برخی کلینیک ها تیم های متخصص از روش های دیگری همچون جوراب های مخصوص و دستگاه های فشار به عنوان جایگزین برای بانداژ استفاده می کنند.

پیشگیری از زخم های وریدی

اقدامات زیر جهت کاهش خطر ابتلا به زخم وریدی برای افرادی که در معرض این بیماری قرار دارند و کاهش عوارض آن در بیماران مبتلا به این عارضه پیشنهاد می شود. 

  • هر روز پاها، به خصوص بین انگشتان پا را از نظر وجود هرگونه تغییر رنگ غیر معمول بررسی کنید.
  • از نشستن یا ایستادن برای مدت طولانی خودداری کنید.
  • از نشستن به صورت چهار زانو پرهیز کنید.
  • سیگار را ترک کنید. مصرف سیگار به لخته شدن خون در رگ ها کمک می کند.
  • پاها را هر چند وقت یک بار بلند کنید.
  • از استفاده از لباس های تنگ و کفش های نامناسب خودداری کنید.
  • از پاها در برابر آسیب و عفونت محافظت کنید.
  • از حضور در محیط هایی با درجه حرارت بسیار بالا بپرهیزید.
  • یک ورزش سبک را در برنامه روزانه خود بگنجانید.

چکیده

زخم وریدی عارضه ای است که باید توسط پزشک معالج تشخیص داده شده و تحت درمان قرار گیرد؛ اما علائمی همچون ادم یا تورم، قرمزی، پوسته پوسته شدن اندام های تحتاتی، زخم های کم عمق به همراه چرک و غیره را به همراه دارد. مشکلات زمینه ای همچون چاقی، دیابت و مشکلات قلبی عروقی در تشدید این بیماری موثر است.

 افراد دارای این علائم باید از نشستن و ایستادن طولانی مدت و دیگر رفتارهای پرخطر پرهیز کنند. همچنین بهتر است که ورزش روزانه انجام دهند و در محیط هایی با حرارت بالا حضور نداشته باشند.

Source: www.woundsource.com, www.nhs.uk

3 اردیبهشت 1399 توسط التیام سبز 0 دیدگاه

چرا زخم دیابتی دیر خوب می شود؟

وقتی شخصی به دیابت مبتلا می شود؛ بدن او انسولین تولید نکرده و یا به درستی از آن استفاده نمی کند. این مسئله کنترل و مدیریت قند خون را دشوارتر می کند. قند خون کنترل نشده، اختلالی است که ابعاد دیگر سلامتی را نیز تحت تاثیر قرار خواهد داد. به طوری که بهبود یک زخم کوچک در نواحی مختلف همچون انگشتان پا، به چالشی بزرگ برای بدن فرد دیابتی تبدیل خواهد شد.

دیابت چه تاثیری بر بدن می گذارد؟

دیابت در نتیجه ناتوانی بدن در تولید یا استفاده از انسولین ایجاد می شود. انسولین هورمونی است که بدن را قادر می سازد که گلوکز یا شکر را به انرژی تبدیل کند. در صورتی که بدن در انجام متابولیسم گلوکز دچار مشکل شود؛ منجر به افزایش قند خود خواهد شد. این مسئله بر توانایی بدن در بهبود زخم ها تاثیر می گذارد. به همین دلیل در مبتلایان به دیابت زخم ها به آرامی بهبود یافته و سریعتر پیشرفت می کنند.

اگرچه بریدگی، خراش یا زخم ممکن است که در هر قسمتی از بدن اتفاق بیفتد؛ اما پاها یکی از شایع ترین مکان هایی هستند که دچار زخم های دیابتی می شوند. یک زخم کوچک بر پا به سرعت گسترش پیدا کرده و به یک زخم بزرگ تبدیل خواهد شد. در صورتی که زخم پا درمان نشود؛ خطرات جدی ایجاد شده و در 14 تا 24 درصد افراد موجب قطع عضو تحتانی خواهد شد. به همین جهت مبتلایان به دیابت باید به شکل منظم از نظر وجود هرگونه زخم بررسی شوند.

چرا روند بهبود زخم در افراد دیابتی کند می شود؟

زمانی که شخصی به دیابت مبتلا می شود؛ فاکتورهای فراوانی بر توانایی بدن او در درمان زخم تاثیر می گذارد.

درجات قند خون بالا

 میزان قند خون مهم ترین عامل در بهبود سریع زخم های دیابتی است. زمانی که قند خون از میزان طبیعی بالاتر باشد؛ اتفاقات زیر در بدن رخ می دهد:

  • مانع تولید انرژی از مواد مغذی و اکسیژن می شود.
  • سیستم ایمنی بدن دچار اختلال خواهد شد.
  • التهاب در سلول های بدن افزایش پیدا می کند.

تمامی موارد بالا موجب کاهش سرعت درمان زخم ها خواهد شد.

نوروپاتی

نوروپاتی محیطی نام اختلالی در اعصاب است که از مغز و نخاع سرچشمه می گیرد. زمانی که قند خون در مدت طولانی بیش از حد طبیعی باشد؛ ممکن است که موجب نوروپاتی محیطی شود. این اختلال در دست و پا شایع تر از دیگر نقاط بدن است. شخصی که دچار این مشکل می شود؛ هنگام بروز زخم های دیابتی در بدن او، چیزی احساس نخواهد کرد. همین مسئله یکی از دلایل شیوع زخم پا در افراد دیابتی است.

در واقع نوروپاتی دیابتی موجب سوزن زدگی و بی حسی اندام ها می شود. در این شرایط اگر یک تاول یا زخم کوچک در مناطقی مانند بین انگشتان پا ایجاد شده باشد؛ فرد تا مدت ها متوجه آن نخواهد شد. این زمان نیز فرصت مناسبی جهت رشد باکتری ها است که در زخم های دیابتی انتشار پیدا کرده و به قسمت های بیشتری نفوذ کنند.

گردش خون ضعیف

مبتلایان به دیابت دو برابر افراد عادی در معرض ابتلا به بیماری گرفتگی عروق محیطی هستند. زیرا شرایطی است که موجب گردش خون ضعیف می شود. در طی این بیماری رگ های خونی باریک شده و جریان انتقال خون به اندام را کاهش می دهد.

این اختلال بر توانایی گلبول های قرمز نیز تاثیر می گذارد و مانع از عبور آن ها از رگ ها خواهد شد. همچنین زمانی که قند خون بالاتر از حد طبیعی باشد؛ غلظت آن افزایش پیدا کرده و به کندی و ضعف گردش خون کمک می کند.

نقص سیستم ایمنی

اکثر افراد مبتلا به دیابت دچار نقص سیستم ایمنی نیز هستند. بنابراین تعداد گلبول های سفید و همچنین توانایی بدن آن ها در انجام اقدامات دفاعی کاهش پیدا می کند. طبیعی است که اگر سیستم ایمنی به درستی عمل نکند؛ بهبود زخم های دیابتی کندتر شده و خطر ابتلا به عفونت بیشتر خواهد شد.

عفونت

اگر سیستم ایمنی بدن عملکرد مناسبی نداشته باشد؛ بدن در مقابله با باکتری ها دچار مشکل شده و عفونت ایجاد می شود. ضمن اینکه قند خون بالا نیز بروز عفونت در بدن را به همراه دارد. این امر به این دلیل است که باکتری ها از قند خون اضافی موجود جهت تکثیر استفاده می کنند. قند خون بالا همچنین مانعی برای سلول های ایمنی است که باید با باکتری ها مقابله کنند. به همین جهت عدم درمان عفونت زخم های دیابتی در افراد مبتلا موجب بروز قانقاریا و گندیدگی خواهد شد.

درمان زخم های دیابتی

جدی ترین نگرانی در رابطه با پیشرفت این زخم ها قطع عضو است. مبتلایان به دیابت 15 برابر دیگر افراد در معرض قطع عضو قرار دارند. بنابراین بیمار دچار قند خون بالا باید به صورت مرتب بدن خود را از بابت وجود زخم مورد بررسی قرار دهد و در صورت ابتلا به آن مراحل زیر را طی کند:

جدا سازی بافت مرده

نکروز در اغلب اوقاب با این زخم ها اتفاق می افتد. این عامل بدون شک موجب افزایش باکتری ها و سموم بدن می شود. جهت شروع درمان باید بافت مرده زخم به طور کامل برداشته شود.

تعویض منظم پانسمان

تعویض منظم و به موقع از رشد مجدد باکتری ها جلوگیری می کند. پزشکان به طور معمول پانسمان های خاصی را برای زخم های دیابتی تجویز می کنند.

دور فشار از منطقه زخم دیابتی

فشار موجب ساییدگی و پارگی می شود که به پوست آسیب رسانده و زخم را عمیق تر خواهد کرد. به همین جهت باید توجه کنید که زخم های شما دچار فشار نشود.

نحوه بهبود سریع زخم های دیابتی

راه هایی وجود دارد که با کمک آن ها بهبودی زخم دیابتی را سریعتر می کند. از جمله این راه ها باید به موارد زیر اشاره شود.

رژیم غذایی سالم

رژیم غذایی تاثیر مستقیمی بر میزان قند خود دارد. بنابراین حفظ تغذیه مناسب بسیار حائز اهمیت است. اگر به طور مداوم سطح گلوکز را در یک سطح نرمال نگه دارید؛ در صورت بروز زخم در بدن شما، به سرعت بهبود پیدا خواهد کرد.

مواردی همچون عدم استفاده از قندهای اضافه و فست فودها و قرارگیری موادی همچون فیبر و سبزیجات و حبوبات در برنامه غذایی، موجب کنترل میزان قند خون خواهد شد. در واقع تغذیه مناسب آنچه که بدن جهت ترمیم سریعتر زخم های دیابتی به آن نیاز دارد را فراهم می کند. این مواد شامل ویتامین، روی و پروتئین است.

فعالیت بدنی

ورزش به بهبود عملکرد انسولین در بدن کمک خواهد کرد. این مسئله بهبود جریان خون و افزایش سرعت بهبودی زخم را به همراه دارد.

ترک کردن سیگار

مصرف سیگار توانایی سلول ها را در حمل اکسیژن کاهش می دهد. این امر همچنین عملکرد سیستم ایمنی را مختل کرده و خطر ابتلا به بیماری های قلبی و عروقی را افزایش می دهد.

عسل

برخی از منابع معتبر به خواص اعجاب انگیز عسل طبیعی بر بهبود زخم های دیابتی اشاره کرده اند.

چکیده

یکی از عوارضی که قند خون بالا یا دیابت برای مبتلایان خود ایجاد می کند؛ زخم دیابتی است. این گونه زخم ها بدون مراقبت های خاص بهبود پیدا نخواهند کرد یا حداقل روند بهبود بسیار کندی دارند. عواملی همچون قند خون بالا، گردش خون ضعیف، نوروپاتی، نقص سیستم ایمنی بدن و عفونت از جمله عواملی هستند که روند بهبودی زخم های دیابتی را در افراد مبتلا به این بیماری کاهش می دهند.

خوشبختانه با استفاده از توصیه های پزشکی و انجام مراقبت هایی همچون تغییر در رژیم غذایی، ترک سیگار، فعالیت بدنی امکان افزایش سرعت در روند بهبود زخم وجود دارد. البته این مسائل در ضمن درمان هایی همچون تعویض به موقع پانسمان و جداسازی بافت های مرده زخم موثر خواهد بود.

Source: www.geisinger.org

31 فروردین 1399 توسط التیام سبز 0 دیدگاه

درمان زخم انگشتان پای دیابتی

چرا دیابت غالباً با ایجاد زخم در بدن همراه است و چرا خلاص شدن از آنها بسیار دشوار است؟ در رابطه با ایجاد زخم در دیابت ، سؤالات بسیاری وجود دارد.

دیابت یک بیماری پیچیده است که فقط با افزایش سطح قند خون بروز می کند. عملکرد بسیاری از اندام ها مختل شده و پوست تاول می زند.  متأسفانه ، این روند می تواند بد درمان شود و دوباره در همان جا اتفاق بیفتد.

زخم ها شایع ترین عارضه دیابتی است. حدود یک سوم بیماران دیابتی با آنها در ارتباط است. زخم هر بیمار  منجر به قطع عضو (  یک یا جفت اندام) می شود. حدود 40٪ از بیماران بعد از عمل توانایی حرکت خود را از دست می دهند. در حدود 60٪ موارد ، اثرات نکروز چرکی روی اندام های دیگر رخ می دهد ، بنابراین چنین بیمارانی مجبور به قطع پای دیگر هستند.

عوارض گانگرن زخم در افراد دیابتی 40 برابر بیشتر از افراد فاقد دیابت است. در 85٪ بیماران ، زخم های پا منجر به قطع عضو می شوند.

در 4 مورد از 5 مورد ، ایجاد ضایعات زخمی در دیابت ناشی از آسیب مکانیکی خارجی است.

درمان زخم انگشتان پای دیابتی

زخم دیابتی چیست؟

در ابتدا ، قبل از بروز زخم دیابتی، ممکن است در اثر صدمات مکانیکی زخم های کوچک ، خراشیدگی روی پوست ایجاد شود. سپس زخم ها با گذشت زمان شروع به خونریزی و افزایش اندازه می کنند. هنگامی که زخم ها آلوده می شوند ، یک فرآیند التهابی عفونی خارجی ایجاد می شود: ترشحات چرکی می شوند و بافت های اطراف زخم متورم و قرمز می شوند.

 زخم رشد می کند ، اما در ابتدا بیمار احساس درد نمی کند – این نتیجه اختلال در عصب  بافت ها است. زخم در دیابت که یک علامت بارز این بیماری است عملا برای معالجه سنتی مناسب نیست.

انواع مختلف زخم در دیابت نیاز به روش های مختلفی برای درمان دارد. البته هرگونه زخم در دیابت در اثر شکست شبکه مویرگی کوچک و الیاف عصبی ایجاد می شود ، اما هر گونه فردی   ویژگی های خاص خود را دارد که هنگام تعیین رژیم درمانی توسط متخصص مورد توجه قرار می گیرد. بنابراین ، زخم اندام تحتانی به این دسته ها تقسیم می شود:

  1. زخم پای مویرگی در دیابت به دلیل آسیب به شبکه مویرگی ایجاد می شود. این نوع آسیب   اغلب تشخیص داده می شود.
  2. زخم پای وریدی در دیابت ناشی از اختلال عملکرد سیستم وریدی است. به عنوان یک قاعده ، زخم های وریدی در بیمارانی یافت می شوند که مدت طولانی به دنبال مراقبت پزشکی نیستند و برای دیابت درمان نمی شوند یا اشتباه درمان می شوند. در چنین شرایطی ، زخم در ابتدا در پا یا انگشتان پا اتفاق نمی افتد ، اما بر روی ناحیه پای تحتانی تأثیر می گذارد یا نتیجه رشد فرآیند نکروتیک می شود.
  3. زخم های شریانی در پاها با دیابت هنگامی رخ می دهد که لومن شریانی ، معمولاً در حالت اختلالات لخته شدن خون و آترواسکلروز مسدود می شود. چنین نقضی باعث نکروز سریع بافت ها در قسمت آسیب دیده شریان می شود.
  4. زرد زخم  در دیابت نتیجه ضایعه میکروبی از زخم ها و خراش های جزئی بر روی پوست است.

برخی از انواع زخم ها در دیابت شایع تر است ، در حالی که برخی دیگر شایع نیست. به عنوان مثال ، بیشتر زخم های کف پا و ساق پا تشخیص داده می شوند.

در دیابت ، زخم پاشنه نیز بسیار شایع است و در بیشتر موارد در اثر ترک پاشنه پا ، یا خلیدگی پاشنه پا با یک جسم سخت و تیز اتفاق می افتد.

هنگام پوشیدن کفش ناراحت کننده ، زخم دیابتی در انگشتان ایجاد می شود و بعد از ظهور زخم ها ، تاول ها و غیره بهبود مشکل می شود و معمولاً با آمپوتاسیون یک یا چند انگشت خاتمه می یابد.

زخم های دیابتی در دست و همچنین در تنه یا سر بسیار نادر است. فقط در موارد جدا شده ، پس از آسیب دیدگی قابل توجه – به عنوان مثال ، سوختگی ، زخم نامنظم ، شکستگی باز و غیره. بنابراین ، ابتدا پاها تحت تأثیر قرار می گیرند. با این وجود – استثنائاتی وجود دارد ، و این باید هنگام تشخیص زخم ها در نظر گرفته شود.

علل زخم در دیابت:

در افراد مبتلا به دیابت ، تصور می شود بیماری اصلی مکانیسم کربوهیدرات هم در سلول های خون وهم  در ساختار سلولی کل ارگانیسم  مختل شده است. چنین آسیب ثانویه ای می تواند سکته مغزی ، حمله حاد قلبی ، وخیم شدن شدید عملکرد بینایی ، ایجاد نارسایی کلیه باشد. زخم ها اغلب در بیماران مبتلا به دیابت نوع 2 مشاهده می شود – فرآیندهای متابولیکی در بافت ها از قبل مختل شده اند ، احتمالاً به این دلیل که چنین بیماری هایی می توانند برای مدت طولانی بدون هیچ گونه علائمی دوام بیاورند.

متخصصان به یکی دیگر از دلایل مهم ایجاد زخم در دیابت اشاره می کنند – بی دقتی بیماران و بی توجهی به توصیه های متخصصان مبنی بر تغییر رژیم و شیوه زندگی است. متأسفانه ، بسیاری از بیماران به استعمال مشروبات الکلی ادامه می دهند ، اگرچه متخصص توصیه می کند که باید عادات بد در زندگی را حذف کنند.

 عوامل خطر:

  • صدمات مکانیکی پوست (سایش ، ترک ، سوختگی و غیره).
  • واریس ، سایر بیماری های عروقی.
  • پوشیدن کفش های بی کیفیت یا ناراحت کننده
  • نقض تخلیه لنفاوی در پاها
  • تغییرات آترواسکلروتیک در عروق ، فشار خون بالا.
  • مسمومیت طولانی مدت ، بیماری کبد و کلیه
  • عدم رعایت توصیه های متخصص در مورد تغذیه دیابت ، وجود عادات بد.

در دیابت خواص پاتوژن شروع زخم ها متغیر است. نتیجه این است: دیابت یک آسیب شناسی متابولیک پیچیده با حساسیت و عدم موفقیت در تولید انسولین است. دیابت نوع 1 با اختلال در تولید انسولین رخ می دهد. این نوع علائم برای دیابت نوع 2 مشخص نیست ، اما حساسیت به انسولین باعث ایجاد اختلالات می شود.

انسولین یک هورمون اصلی پروتئین است که در فرآیندهای جذب مستقیم و جذب گلوکز دخیل است. اگر بافت ها انسولین اشتباه دریافت کنند ، تعدادی از اختلالات آغاز می شود – به خصوص سطح گلوکز در جریان خون افزایش می یابد. این امر مستلزم ایجاد تغییرات عصبی عروقی است.

متخصصان تغییرات توصیف شده در اصطلاحات مختلف را تشخیص می دهند. بنابراین ، آسیب نورون ها در دیابت را “نوروپاتی دیابتی” می نامند و آنها در مورد آنژیوپی دیابتی با تغییراتی در کوچک ترین عروق صحبت می کنند. آسیب شناسی اول و دوم نتیجه نقص سیستم در فرایندهای مبادله است.

اول از همه ، نقض مربوط به دیواره های عروقی است ، که نازک و شکننده می شوند. مویرگ ها مسدود شده و عروق بزرگ به تدریج تحت تأثیر آترواسکلروز قرار می گیرند. با این حال ، زخم های دیابتی در همه بیماران ظاهر نمی شود ، اما افرادی که درمان را نادیده می گیرند ، به توصیه های متخصصان گوش نمی دهند و مقادیر قند خون را کنترل می کنند.

در بیشتر موارد ، ایجاد زخم با ظاهر اگزما یا درماتیت همراه است.

علائم زخم در دیابت:

زخم ها یکی از عوارض شایع دیابت است که بعد از شروع بیماری ایجاد می شود. متخصصان طبقه بندی مشروط بر ظاهر زخم ها را مشخص کرده اند – اینها نوعی از مراحل بیماری هستند که با مجموعه جداگانه ای از علائم مشخص می شوند:

زخم قبل از مرحله ای که در آن تشکیل زخم شروع می شود ، اما برای بیمار این مسئله ناخوشایند است. اولین علائم در مرحله اول می تواند موارد زیر باشد:

کاهش حساسیت گیرنده (حساسیت به درد ، درجه حرارت بدتر می شود)

بروز درد که به سختی قابل درک در ناحیه مچ پا است و احساس سوزش و یا خارش ناچیز

گرفتگی کوچک در ناحیه مچ پا

تورم اندام ها (تا درجات مختلف)

تغییر رنگ پوست ، افزایش رنگدانه ، قرمزی یا کبودی، الگوی عروقی.

مرحله اول کلینیکی – در این مرحله ، بیمار از قبل به علائم اول توجه می کند ، اما در هر صورت لازم نیست با متخصص مشورت کنید. علائم اول در مرحله دوم به شرح زیر است:

  • بروز نقایص جزئی پوستی
  • تشکیل زخم ، بهبود دشوار است.

مرحله علائم بالینی واضح:

  • تخریب لایه های بالایی پوست ، تشکیل پوسته در زخم ها
  • ظهور ترشحات خونین ، پس از آن – چرکی
  • افزایش اندازه کانون های زخم
  • سایر ضایعات از نظر ظاهری ، اندازه و عمق تخریب متفاوت هستند

مرحله پیشرفته:

  • تبدیل زخم های کوچک به کانون آلوده به التهاب
  • ظهور مسمومیت (تب ، سردرد ، ضعف)
  • افزایش درد پا
  • آسیب به بافت های عمیق (تا استخوان).

عوارض و نتایج:

خود زخم ها عارضه دیابت هستند ، اما زخم های روی پوست نیز می توانند پیچیده باشند – این اتفاق به خصوص هنگامی که یک عفونت ثانویه ظاهر می شود رخ می دهد.

نتایج  زخم در دیابت شامل عوارض زیر است:

  •   عفونت میکروبی پوست (آسیب بافت استرپتوکوکی) ، همراه با مسمومیت شدید ،
  • روند التهابی ثانویه در غدد لنفاوی ، عروق لنفاوی – نشان دهنده شیوع عفونت
  • سپسیس (مسمومیت عمومی علیه زمینه توسعه گانگرن).

شدت عوارض بستگی به سیر آسیب زمینه ای ، مدت و عمق اختلال تروفیک و نوع اختلال تروفیک دارد.  بسیاری از بیماران مجبور هستند بخشی از اندام یا کل اندام را قطع کنند.

در نتیجه خوددرمانی یا درمان نادرست زخم های دیابتی ، مشکلات دیگری اغلب بوجود می آید:

  • بیماری های پوستی مانند اگزما یا درماتیت ،
  • آسیب عروق با خونریزی بیشتر ،
  • عفونت بی هوازی ، کزاز ،
  • آسیب مفاصل ،

زخم های دیابتی نیاز به نگرش جدی دارند. هر بیمار باید آگاه باشد که عدم رعایت توصیه های متخصص می تواند منجر به عواقب فاجعه بار ، ناتوانی و حتی مرگ شود.

تشخیص زخم در دیابت:

اول از همه ، متخصص به شکایات بیمار توجه می کند. از معاینه و معاینه خارجی بیمار مطمئن باشید. علاوه بر ویژگی های بارز زخم ، می توانید ناهنجاری های پا و مچ پا را نیز تشخیص دهید. كیفیت دما ، لمس ، محرك ، درد ، حساسیت به لرزش با آزمایشات تعیین می شود.

در طول معاینه همچنین به رنگ پوست ، تورم ، وجود آسیب مفصل توجه می شود. توجه ویژه ای به اندازه و محل زخم ، ساختار ترشحات ، وضوح لبه ها و وضعیت پوست سالم می شود.

آزمایش های لازم انجام می شود:

  • تجزیه و تحلیل عمومی و بیوشیمی خون (وجود التهاب را نشان می دهد ، به ما امکان ارزیابی کیفیت عملکرد لخته شدن خون را می دهد) ،
  • تحلیل ادرار (نشان دهنده تغییر در عملکرد کلیه) ،
  • بررسی میزان قند خون.

چرا زخم های تروفیک در پاهای مبتلا به دیابت ظاهر می شوند؟

علل زخم متفاوت است.
موارد اصلی عبارتند از:

  • آسیب رگ های خونی (پای ایسکمیک در دیابت).
  • آسیب های پوست پا
  • نقض فرآیندهای متابولیکی در بدن.
  • کمبود اکسیژن در اندام.
  • اثرات منفی سموم انباشته شده در نتیجه متابولیسم نادرست.
  • نوروپاتی دیابتی. اختلال عملکرد سیستم عصبی اتونوم.
  • ترکیبی از همه عوامل فوق.

عوامل تشدید کننده ظاهر زخم در پاها کفش های تنگ ، عرق کردن پا ، ایستادن طولانی ، ایستادن به حالت بی تحرک ، مراقبت اشتباه از پا است.

علل زخم ها:

علل ایجاد زخم های تروفیک:

  • مشکلات عصبی شیمیایی – نقض گردش خون و بافت های خروجی لنفاوی. از این نظر ، با نقض  پوست در ناحیه آسیب دیده ، توانایی بهبود خود را از دست می دهد ، تغذیه بافت ها در نقاط رکود خون دچار مشکلات جدی و بدتر می شود. ظاهر شدن این زخم ها ، منجر به نکروز سلول می شود. در چنین شرایطی ، عفونت سطوح آسیب دیده به راحتی رخ می دهد.
  • نارسایی وریدی اغلب در ناحیه پای تحتانی باعث ایجاد زخم ها می شود.
  • در دیابت ، هنگامی که اختلال گردش خون وجود نداشته باشد ، زخم های تروفیک ظاهر می شوند. به این زخم های بافت نوروپاتی گفته می شود. در اثر بیماری بافت عصبی ایجاد می شود.

یافته های بالینی و مراحل:

زخم دیابتی با توانایی در تأثیر عمیق بر بافت ها یا غشاهای زیرین با دیگران متفاوت است ، کل روند با التهاب همراه است. حتی بعد از آخرین درمان ، جای زخم روی پوست پا باقی می ماند.

آسیب باعث مرگ الیاف عصبی می شود که منجر به از دست دادن جزئی احساس در پاها می شود. زخم های تروفیک در دیابت در چند مرحله ایجاد می شوند:

  1. در مرحله اول ، کاهش حساسیت پوست وجود دارد. فشار و دمای پاها می تواند تغییر کند. در موارد نادر ، شرایطی مانند درد ، سوزن سوزن شدن یا احساس سوزش وجود دارد. ورم در پا و ساق پا اتفاق می افتد و قدم زدن روی پاشنه دشوار می شود.
  2. در مرحله دوم ، ایجاد زخم هایی وجود دارد که به مدت طولانی بهبود نمی یابد. همزمان با پیشرفت بیماری ، زخم ها رشد می کنند.
  3. مرحله سوم، در این مرحله ، زخم پای دیابتی به دلیل علائم روشن قابل تشخیص است. زخم ها شروع به خونریزی می کنند ، ممکن است چرک ظاهر شود. در این حالت ، درد شدید شایع است.
  4. مرحله چهارم بیماری ، به عنوان یک قاعده ، به سرعت توسعه می یابد. بیماران دارای سندرم درد شدید ، تب و زخم چرکی هستند.
  5. در مرحله پنجم ، گانگرن ایجاد می شود.

با وجود تمام پیشرفت های دارویی ، درمان زخم در دیابت روشی نسبتاً دشوار است. دلیل این بیماری ایجاد اختلال در فرآیندهای تغذیه ای در بافت ها است. علاوه بر این ، با از دست دادن توانایی بهبود ، دفاع بدن تا حدی کاهش می یابد.

اولین علائم:

زخم ناگهان ظاهر نمی شود ، روند به تدریج در حال انجام است. زخم های دیابتی به ترتیب زیر می توانند رخ دهند:

  • پوست اطراف پا نازک و خشک می شود
  • تنش و روشنایی وجود دارد.
  • لکه های رنگدانه ظاهر می شوند
  • یک زخم کوچکبه تدریج افزایش می یابد
  • لبه های زخم تروفیک زبر می شوند
  • ممکن است خونریزی در زخم وجود داشته باشد

همه اینها بسیار دردناک است. اگر اجسام خارجی و عفونت وارد زخم شود ، اوضاع بدتر می شود.

در آینده به دلیل جای زخم ، خرید کفش مشکل می شود. درد مداوم باعث سلب آرامش می شود و رویه های روزانه همیشه نتیجه مطلوب را نمی دهند. بنابراین ، در صورت تشخیص هرگونه علائم زخم تروفیک ، باید در اسرع وقت با متخصص مشورت کنید.

وظیفه اصلی در تشخیص ، تعیین علت بیماری است. اول از همه ، متخصص معاینه خارجی را انجام می دهد و پیشنهاد می کند آزمایش ها را پشت سر بگذارد. در برخی موارد ، ایجاد زخم های تروفیک به شناسایی دیابت نوع 2 کمک می کند.

در دیابت  ، انگشتان پا و ساق پا بیشتر تحت تاثیر قرار می گیرد. شروع مشکل آسیب:

در مرحله اول علائم ظاهر می شوند:

  • سنگینی در پاها
  • ورم مناطق آسیب دیده
  • احساس گرمی روی پوست می کند
  • گاهی اوقات احساس سوزش در سطح قسمت آسیب دیده احساس می شود ،
  • خارش در ناحیه آسیب دیده

تغییر وضعیت پوست در قسمت آسیب دیده:

  • براقیت پوست
  • پوست ضخیم و بی حرکت است
  • قطرات رطوبت روی سطح ظاهر می شوند و می توانند هنگام ورود به محل عفونت انعطاف پذیر باشند
  • بیماری فیبر عصبی باعث کاهش حساسیت در ناحیه آسیب دیده می شود.

زخم های دردناک دقیقاً به همین شکل به نظر نمی رسند. بازده ریز پوست باعث شکل گیری آنها می شود: خراشیدگی ، ساییدگی ، کبودی و غیره. چرا یک خراشیدگی کوچک با نظارت می تواند به یک زخم تروفیک تبدیل شود؟

دلیل آن نقض روند احیا در بافت های اپیدرم و ماهیچه ها است. به جای بهبود، زخم آلوده و ملتهب می شود و زخم رو به رشدی را تشکیل می دهد. بنابراین برای ضایعات خفیف پوست باید از کرم مخصوص ترمیم زخم استفاده کنید.

علائم اولیه زخم های تروفیک عبارتند از:

  • درد در پاها ، حتی لمس کردن پا نیز دردناک است
  • ظاهر قرمزی ، تغییر رنگ پوست

این علائم در مراحل اولیه ظاهر می شوند و در صورت شروع درمان در این مرحله می توان از ایجاد زخم جلوگیری کرد. درمان شامل مراقبت دقیق از پا و استفاده از پمادهای ضد التهاب است.

تشخیص زخم های تروفیک:

تشخیص به موقع و درمان زخم های  روی پا در دیابت  مانع قطع عضو انگشتان  می شود و خطر عود پاتولوژی را کاهش می دهد.

وظیفه اصلی تشخیص زخم های تروفیک ، تشخیص میزان اختلال در جریان خون در بافت ها و از دست دادن حساسیت است.

تشخیص ضایعات تروفیک روی پاها به شرح زیر است:

  • با در نظر گرفتن تاریخ
  • OAK (آزمایش خون عمومی) ، آزمایشات بیوشیمی ، سطح قند خون ، انعقاد خون (لخته شدن خون)
  • لمس کردن پای آسیب دیده ، نبض
  • واکنشی در برابر گرما ، درد و لمس
  • حمایت از محتوای چرکی زخم با تعیین حساسیت پاتوژن عفونی به آنتی بیوتیک ها
  • معاینه پا با اشعه ایکس

روش های درمانی:

زخم تروفیک در دیابت چگونه درمان می شود؟ یک جلسه درمانی کامل برای هر بیمار به صورت جداگانه انتخاب می شود. چنین اقدامی به این دلیل است که عوامل مختلفی می تواند باعث ایجاد زخم مزمن شود.

برای تشخیص این علل منفی ، قبل از شروع درمان زخم های دیابتی ، مطالعات سیتولوژیکی ، باکتریولوژیکی و بافت شناسی در قسمت تحت تاثیر انجام می شود. بعد از انجام همه معاینات و تشخیص های لازم ، متخصص یک روش درمانی را انتخاب می کند. شاید:

  • دارو درمانی
  • جراحی
  • مجموعه اقدامات درمانی.

متخصص پس از تشخيص  می گوید که چگونه بايد زخم هاي پا را در بيماري ديابت درمان كنيم. طرح درمان با داروهای موضعی و سیستمیک با در نظر گرفتن سیر بیماری ، وجود بیماری های مزمن و آلرژی ها به صورت جداگانه به هر بیمار اختصاص می یابد.

 درمان جراحی:

مداخله جراحی شامل از بین بردن بافت نکروز و از بین بردن منبع التهاب است.  

از وکیوم برای ایجاد فشار کم  (حداکثر -125 میلی متر جیوه) استفاده می شود. تخلیه:

  • چرک از زخم پا بیرون می آید
  • تورم را برطرف، عمق زخم را کاهش می دهد
  • بهبود گردش خون در اندام آسیب دیده
  • فرآیند گرانولاسیون را تحریک می کند
  • احتمال بروز عوارض زخم تروفیک را به حداقل می رساند
  • یک محیط مرطوب در زخم ایجاد می کند ، از آلودگی ویروس و باکتری ها جلوگیری می کند.

قطع عضو یک روش محبوب برای درمان ضایعات عصبی است که در بیماران مبتلا به دیابت ایجاد می شود. این تکنیک شامل برداشتن مفصل استخوان و متاتارسوفالانژیال بدون ایجاد اختلال در انسجام آناتومیکی است. قطع عضو به شما امکان می دهد از منبع عفونت خلاص شوید و فشار را کاهش می دهد.

درمان دارویی:

دارو درمانی می تواند یک روش مستقل برای درمان مراحل اولیه و میانی زخم های تروفیک در بیماران مبتلا به دیابت باشد. در موارد جدی تر ، داروها به عنوان حمایت قبل و بعد از عمل تجویز می شوند.

درمان دارویی در مراحل مختلف ضایعات تروفیک پاها متفاوت است.

درمان مرحله دوم زخم های تروفیک در دیابت با هدف ترویج بهبود زخم ، ترمیم و زخم پوست انجام می شود.

سومین مرحله از درمان زخم های تروفیک روی پاها ، مبارزه با بیماری است که باعث شکل گیری آنها می شود. در این مرحله ، درمان زخم های تروفیک با انسولین انجام می شود.

درمانی:

برای زخم ها درمان موضعی را انجام دهید. زخم تحت تأثیر مواد ضد عفونی کننده و شفابخش قرار می گیرد ، سپس داروهایی که گردش خون را افزایش می دهند.

اگر از وضعیت زخم تروفیک بیش از حد غفلت شود و نکروز بافت بیشتر باشد ، درمان زخم با از بین بردن مناطق مرده پس از عمل انجام می شود.

قبل از شروع درمان ، معاینات باکتریولوژیک و سیتولوژیک انجام می شود و آزمایش خون انجام می شود.

در مرحله 2 ، مهم ترین موارد جلوگیری از بروز عفونت است.

 پیشگیری:

شرط اصلی پیشگیری از زخم ، اجرای توصیه های متخصص است. چنین توصیه هایی باید توسط همه بیماران مبتلا به دیابت ابراز شود.

در صورت عدم توجه کافی به نظارت مداوم بر قند خون ، ممکن است در هر بیمار دیابتی زخم ایجاد شود. بنابراین ، پیشگیری ، قبل از هر چیز عادی سازی سطح قند و درمان مراقبت در دیابت است.

سایر نکاتی که به همان اندازه برای جلوگیری از زخم نیز مهم هستند:

  • برای جلوگیری از بروز عفونت های قارچی ، لازم است بهداشت پاها را رعایت کنید ، ناخن ها را به موقع و درست کوتاه کنید.
  • هرچه بیشتر امکان دارد ، باید کفش های خود را تمیز ، خشک و تهویه کنید – این شرط مهمی برای پاهای سالم است.
  • در هنگام انتخاب کفش و جوراب ، باید به خصوصیات و اندازه آنها توجه ویژه ای شود ، به طوری که سیی اصطکاک ، تاول روی پاها نشود.
  • در صورت امکان از گرم شدن بیش از حد و سردشدن بیش از حد از پا خودداری کنید .

به طور منظم – به عنوان مثال ، هر شب معاینه پا ، انگشتان پا ، مچ پا ، توصیه می شود. با دیابت ، حتی چنین صدمات جزئی ممکن است باعث ایجاد زخم شود.

درمان زخم های دیابتی دشوار است. با این وجود: هرچه زودتر به این مسئله توجه شود ، هرچه زودتر معالجه انجام شود – وضعیت عادی بیمار برمی گردد.

Source: www.diabetesstressrelief.com

24 فروردین 1399 توسط التیام سبز 0 دیدگاه

درمان زخم های مزمن پا

مراقبت از زخم پا در بیماران دیابتی:

دیابت ، یک بیماری سیستمیک ، در ادبیات پزشکی است. اگرچه دیابت بر سلامت عمومی فرد تأثیر می گذارد ، اما باعث شکایت های جدی زیادی می شود و کیفیت زندگی بیمار را به میزان قابل توجهی کاهش می دهد. مشکل دیابت ، که یک بیماری مزمن است ، باید با روش های درمانی مناسب کنترل شود.

مشخص شده است که در برخی از بیماران مبتلا به دیابت ، زخم پای دیابتی در دوره ای از زندگی    باز می شود. اما 6٪ از بیماران مبتلا به زخم پای دیابتی به دلیل عفونت و دلایل مشابه در بیمارستان بستری می شوند.

در سال های اخیر ، به دلیل دیابت ، بسیاری از بیماران به قطع عضو پا نیاز داشته اند. این حالت که  آمپوتاسیون نامیده می شود ، در حدود 24٪ بیماران مبتلا به زخم پای دیابتی انجام می شود. به همین دلیل ، علاوه بر کنترل دیابت ، درمان صحیح زخم پای دیابتی در حفظ سلامت عمومی بیمار از اهمیت بالایی برخوردار است.

در چه افرادی زخم پا ایجاد می شود؟

بسیاری از افراد مبتلا به دیابت ممکن است زخم هایی در پاها و مچ پا تجربه کنند. به خصوص در مردان سالخورده ، مصرف کنندگان انسولین و بیماران کلیوی ، چشم و قلب در نتیجه دیابت بیشتر در معرض خطر ابتلا به زخم پای دیابتی هستند. همچنین در بیمارانی که الکل و سیگار مصرف می کنند خطر زخم پای دیابتی نیز وجود دارد.

زخم پا در افراد دیابتی چگونه رخ می دهد؟

اعصاب بیماران دیابتی صدمات طولانی مدت را متحمل می شود. این مشکل ناشی از قند خون بالا به عنوان نوروپاتی تعریف می شود و در نتیجه  در پا حس لمس کاهش می یابد و از بین می رود. بنابراین ، درد و سوزش در پاها احساس نمی شود.

 زخم پای دیابتی در نتیجه مواجهه با چندین موقعیت در یک دوره طولانی رخ می دهد. علاوه بر کاهش حس در پا ، اختلالات گردش خون ، وجود ناهنجاری در پا و سوزش های مکرر در همان مناطق در پاها منجر به باز شدن زخم پا می شود.

در بیشتر افراد دیابتی انسداد عروقی در رگ های پا وجود دارد. علاوه بر انسداد عروق ، بهبود خودبخود زخم ها روی پاها به دلیل تأثیر دیابت بسیار دشوار است. با این حال ، عفونت در زخم هایی مشاهده می شود که برای مدت طولانی باز هستند و روند بهبود را دشوار می کند.

دیابت همچنین باعث ایجاد مشکلات بینایی می شود. بنابراین ، مدت طولانی طول می کشد تا بیماران متوجه زخم های باز شده به دلیل دیابت شوند. در این حالت ، اغلب برای درمان زخم پای دیابتی دیر است.

چرا باید زخم درمان شود؟

پس از تشکیل زخم پای دیابتی، مراقبت از پا باید به صورت حرفه ای و تحت کنترل متخصص ارائه شود. متخصصان زخم این روند را انجام می دهند. علاوه بر جلوگیری از عفونت ، مراقبت از پا نیز از قطع عضو جلوگیری می کند.

برای بهبود کیفیت زندگی بیمار و حفظ عملکرد سالم پا ، باید زخم پای دیابتی درمان شود. هدف اصلی فرایند درمان در مشکل زخم پا که در بسیاری از بیماران دیابتی مشاهده می شود ، اطمینان از بهبود زخم در مدت زمان کوتاه است.

بهبود زخم پای دیابتی در دوره اولیه ممکن است از بروز عفونت و همچنین  از ایجاد مشکلاتی مانند گانگرن جلوگیری کند.

برخی شرایط وجود دارد که در روند درمان زخم پای دیابتی ضروری است. این موارد را می توان به شرح زیر ذکر کرد؛

  • پیشگیری و درمان عفونت
  • جلوگیری از فشار و وزن در مناطق زخم
  • برداشتن بافت های مرده (دبریدمان)
  • پانسمان و مراقبت مناسب و صحیح
  • تحت کنترل نگه داشتن قند خون
  • درمان اختلالات گردش خون

همه زخم های پای دیابتی ممکن است آلوده نشوند. وضعیت عفونت باید توسط یک فرایند تشخیصی واجد شرایط تعیین شود و برنامه ریزی درمانی باید به روش واجد شرایط انجام شود.

  • کنترل قند خون
  • استفاده از پانسمان به روش واجد شرایط
  • راه نرفتن پا برهنه

بار اضافه نباید روی پای زخمی قرار گیرد و این ناحیه نباید زیر فشار نگه داشته شود. در عین حال می توان از رشد و عفونت زخم توسط کفش مخصوص طراحی شده جلوگیری کرد. به طور خلاصه ، از تماس زخم با هر ماده ای باید جلوگیری شود.

در سال های اخیر محصولات مختلفی برای مراقبت از زخم تولید شده است. ترجیحاً این محصولات سرم  حاوی سدیم کلراید ایزوتونیک است. توصیه می شود این محصولات مطابق با نسخه پزشک تحت نظر متخصص استفاده شوند. همچنین باید در محیط بسته و مرطوب نگهداری شود. زخم  پا باید توسط متخصص مراقبت شود.

کنترل قند خون:

برای بهبود زخم پای دیابتی و جلوگیری از ایجاد زخم های جدید باید قند خون کنترل شود. قند خون توسط فرآیندهای درمانی توسط متخصصان قابل کنترل است.

بسیاری از زخم های غیر آلوده بدون نیاز به اقدامات جراحی قابل درمان هستند. اما اگر تمام روش های غیرجراحی زخم را بهبود ندهند ، ممکن است اقدامات جراحی ضروری باشد.

در روش درمان جراحی ، بافت ها و استخوان هایی که از بهبود زخم جلوگیری می کنند برداشته می شود ، ناحیه از عفونت تمیز می شود و تغییر شکل ها اصلاح می شود و زخم با استفاده از تکه های پوستی  بسته می شود.

عوامل مؤثر بر بهبود زخم:

عوامل بسیاری در روند بهبود زخم مؤثر است. آنها عبارتند از: ناحیه زخم و عمق آن و وضعیت زخم. در عین حال ،  وجود اختلال در گردش خون در ناحیه زخم یا نسبت قند خون بیمار در طی فرایند بهبود زخم از اهمیت زیادی برخوردار است.

چگونه می توان از ایجاد زخم جلوگیری کرد؟

بیماران دیابتی باید از ناحیه پا در برابر باز شدن زخم و حوادث آسیب زا در حداکثر سطح محافظت شوند.  این روند با روش های بسیار ساده و ارزان قابل اجرا است.

عوامل خطر برای باز شدن زخم در اکثر بیماران دیابتی را می توان به شرح زیر ذکر کرد:

  • اختلالات گردش خون
  • نبود بهداشت پا
  • تغییر شکل در پا
  • وضعیت عصبی
  • عدم توانایی در کنترل قند خون
  • انتخاب کفش و جوراب اشتباه

برای جلوگیری از ایجاد زخم ، بیمار نباید الکل و سیگار مصرف کند بلکه باید کفش و جوراب صحیح و سالم را ترجیح دهد. در عین حال ، از اهمیت زیادی برخوردار است که قند خون و کلسترول بد تحت کنترل نگه داشته شود.

زخم پا خطر ابتلا به مرگ و میر را در بیماران دیابتی به همراه دارد:

زخم پا در بیماران دیابتی خطر مهلکی دارد! با تاکید بر اهمیت مراقبت از پا در بیماران دیابتی ، متخصصان توصیه می کنند سطح قند را تحت کنترل داشته ، هر روز پا را با آب و صابون بشویید و از کفش های نرم استفاده کنید. درمان زخم مزمن پای دیابتی در بیماران مبتلا به دیابت از اهمیت زیادی برخوردار است.

  زخم مزمن نامی است که به تمام زخم هایی که دیر یا دشوار بهبود می یابند ، یا بهبود نمی یابد داده می شود. اگر علیرغم معالجه در طی 6-4 هفته بهبود نیابد ، زخم مزمن نامیده می شود.

بیماری های زمینه ای دیابت ، انسداد عروق ، زخم های فشاری در بستر است. عوامل همراه با آن چاقی ، سیگار کشیدن ، اختلال در وضعیت عمومی ، سن بالا ، سرطان و برخی از داروهای مورد استفاده است.

همچنین کفش نامناسب و ناهنجاری پا سبب افزایش این دلایل می شود.

حتی قرمزی کوچک پا بسیار مهم است:

حتی یک قرمزی و زخم کوچک در بیماران دیابتی بسیار مهم است. به دلیل تغذیه ناكافی بافت ، بهبود زخم در نتیجه عفونت دشوارتر می شود.

در بیماران دیابتی ، مشکل بهبود زخم ها در نتیجه اختلال در اعصاب پا (نوروپاتی) ، انسداد عروق و تضعیف سیستم دفاعی افزایش می یابد. قرمزی کوچک ، که در بیماران دیابتی شروع می شود ، حتی شروع زخم نیز بسیار مهم است. نیاز به نظارت و درمان دقیق دارد.

در این وضعیت زخم های مزمن در بیشتر بیماران رخ می دهد. در صورت عدم ارائه درمان كافي ، در نيمي از بيماران زخم هاي مزمن منجر به قطع عضو خواهند شد.

برای جلوگیری از زخم های پا ، قند خون را باید تحت کنترل نگه دارید:

بیماران دیابتی ، برای جلوگیری از بروز زخم های مزمن ، اقدامات لازم را باید به شرح زیر انجام   دهند:

– آنها باید قند خون خود را کنترل کنند.

– در این بیماران احساس محافظت از بین می رود و کنترل دقیق زخم هر روز باید انجام شود (با کمک آینه و کمک خویشاوندان)

پاها را باید هر روز بشویید ، با حوله سفید خشک کنید:

– هر روز ، پاها را باید با آب ولرم و صابون شسته ، با یک حوله سفید نرم خشک کرد و با کرم نرم کننده مراقبت کرد. با استفاده از حوله سفید حتی متوجه خونریزی کوچک خواهید شد.

– ناخن ها را باید با دقت و صاف کوتاه کرد، جوراب پنبه ای بدون درز باید روزانه عوض شود.

برای جلوگیری از زخم پا باید کفش های نرم پوشید:

– کفش باید نرم ، گرد و بسته باشد ،به پا فشار وارد نکند. دمپایی لای انگشتی، پاشنه بلند ، کفش جلو باز و تنگ نباید پوشیده شوند. کفش را حتما با جوراب بپوشید.

 – کالوس ، فرورفتگی ناخن ها ، بیماری های قارچی نباید به خودی خود درمان شود. باید تحت مراقبت متخصص باشد.

– هرگز پابرهنه راه نروید. بخاری ها یا کیسه های آب گرم را با پا تماس ندهید.

راه رفتن و نشستن طولانی مدت ناخوشایند است:

– هنگام نشستن طولانی مدت ، پا باید بلند شود (هر دو تا سه ساعت) و تعادل استراحت و ورزش به خوبی حفظ شود. (راه رفتن و نشستن طولانی مدت مناسب نیست.)

– از کرم های آنتی بیوتیکی نباید بدون کنترل استفاده کرد.

درمان زخم مزمن پا باید در کلینیک زخم انجام شود:

در بیماران زخم مزمن پا ، ابتدا قند اصلاح می شود و درمان زخم انجام می شود. آنتی بیوتیک با توجه به نتیجه آزمایش شروع می شود. در مراقبت از زخم ، علاوه بر پانسمان و دبریدمان روزانه ، از درمان های اضافی مانند وکیوم تراپی و اکسیژن درمانی پرفشار استفاده می شود.

ساختار عروقی بیماران باید با آزمایش های لازم مانند USG ، CT و آنژیوگرافی بررسی و انجام شود. در صورت لزوم ، جراح عروق مداخله می کند. زخمی  که تحت کنترل است ، در صورت لزوم با پیوند بسته می شود. در طی 5 سال 75٪ خطر زخم ها تکرار می شوند.

توصیه هایی برای بهبود کیفیت زندگی بیماران دیابتی:

پاها بار سنگین بدن انسان را تحمل می کنند و در نتیجه تحت ساییدگی قرار می گیرند. تمیز کردن نامناسب پاها که نیاز به مراقبت دارد باعث ایجاد زخم های مختلف پا می شود. به طور کلی زخم پا در افراد مسن یکی از شایع ترین مشکلات سلامتی است. این مشکل حتی می تواند باعث از دست رفتن پا شود.

زخم پا که 1٪  در افراد بزرگسال دیده می شود در افراد بالاتر از 65 سال به 3٪ و 4٪ افزایش می یابد. اگرچه دلایل زیادی برای تشکیل زخم پا وجود دارد ، اما اغلب در اثر دیابت ایجاد می شود. تقریباً 15٪ از افراد مبتلا به دیابت از زخم پا رنج می برند ، که می تواند منجر به از دست رفتن پا شود. زخم پا با مراقبت از پا و دارو در بیمارانی که  دیابت ندارند سریع تر بهبود می یابد.

لازم است روی این احتمال تمرکز کنید که در مورد زخم پا اگر زخم ها بعد از 2-1 هفته مراقبت از پا بهبود نیایند ، ممکن است در رگ ها مشکل وجود داشته باشد. دلایل زیادی برای ایجاد زخم پا وجود دارد. این دلایل عبارتند از:

زخم هایی که در نتیجه دیابت ایجاد می شوند در اثر آسیب های عصبی ناشی از مشکلات عروقی یا کاهش خون رسانی ایجاد می شوند. مدت زمان یک سال پس از تشخیص  دیابت، خطرناک ترین دوره محسوب می شود.

زخم های ایجاد شده به دلیل آسیب عصبی شایع تر هستند. به علت کاهش احساس پا ، بعد از بار قرار گرفته بر روی پاها آسیب بافت ایجاد می شود.

بیماری عروق محیطی بر عروق بین پاشنه و زانو تاثیر می گذارد. به دلیل خونرسانی ناکافی به بافت ها ، آسیب بافت ایجاد می شود. آسیب دیدن اعصاب از تعریق پوست جلوگیری می کند و باعث ترک خوردگی پوست می شود و میزان عفونت را افزایش می دهد.

زخم پا به دلیل کفش نامناسب ، ضربه و فشار ایجاد می شود. عفونت می تواند در نتیجه کاهش حرکات مفصل ، درمان نامناسب کالوس ها ، تمیز نکردن کافی پا رخ دهد.

اینکه آیا پا نیاز به درمان فوری دارد با شرایط زیر مشخص می شود:

  • تورم و قرمزی پا
  • عفونت پا ، تغییر رنگ و تجمع گاز در زیر پوست
  • عدم وجود نبض و وجود گانگرن

استراحت  ، كنترل قند خون ، درمان آنتی بیوتیك داخل وریدی و درمان جراحی بافت ها در مرحله درمانی ضروری است. علاوه بر این ، باید پانسمان های منظم ادامه یابد.

Source: www.zekidoktor.com

21 فروردین 1399 توسط التیام سبز 0 دیدگاه

زخم پای دیابتی

هنگامی که زخم پای دیابتی در بیماران دیابتی درمان نمی شوند ، می تواند عواقب جدی تا قطع عضو داشته باشد. دیابت به صورت عامیانه بیماری قند نیز شناخته می شود. میزان قند تنظیم نشده در پا؛

  • از دست دادن احساس ، (نوروپاتی)
  • گرما
  • سرما
  • درد

  می تواند باعث شود که احساس آنها به طور کلی کاهش یا از بین برود.

بیان شده است که تقریباً در حال حاضر حدود 350 میلیون نفر در جهان مبتلا به دیابت هستند. از اولین گزارش جهانی که در سال 1980 توسط سازمان بهداشت جهانی منتشر شد ، بیان شده است که شیوع دیابت تا امروز 4 برابر افزایش یافته است و این به دلیل افزایش دیابت نوع 2 به دلیل اضافه وزن و چاقی است.

بنابراین چرا زخم پای دیابتی ایجاد می شود؟

 زخم پای دیابتی در نتیجه بیماری های عروقی مانند اختلالات گردش خون در رگ های پا ، باریک شدن یا انسداد شریان های زیر زانو به دلیل سطح نامنظم قند خون است که بافت به اندازه کافی اکسیژن رسانی نمی شود و نمی تواند تغذیه شود. سایر عوامل مؤثر بر این ممکن است کلسترول بالا ، فشار خون بالا یا سیگار کشیدن باشد.

وقتی صحبت از اختلالات گردش خون مانند تنگی  و انسداد در رگ های پای بیمار می شود ، مواد مغذی که اکسیژن و بافت کافی را تأمین می کنند نمی توانند به پاها برسند. در این حالت ، ممکن است باعث مرگ بافت ها و حتی مشکلات گانگرن در پاهای بیمار شود. علاوه بر این ، به دلیل اختلال در گردش خون ، می تواند باعث ایجاد زخم هایی که زخم پای دیابتی می نامیم ، شود.

با توجه به گرفتگی رگ ها ، آنتی بیوتیک های داده شده برای درمان عفونت زخم موجود به میزان مطلوب به بافت نمی رسند. درمان عفونت بیمار به دلیل رگ های مسدود شده ممکن است طولانی تر شود. مشکلات و دشواری هایی در روند درمان زخم مزمن پا ایجاد می شود.

در دیابت بدون درمان و کنترل ، مشکلات مربوط به عصب در پاها باعث کاهش احساس درد ، احساس گرما و احساس لمس بیمار می شود. به دلیل از بین رفتن احساس در اثر نوروپاتی ، درد جسم های خارجی مانند ناخن و سوزن که می تواند به پاها فرو رود احساس نمی شود و باعث می بیمار دیر متوجه زخم شود. در چنین صدمات غیر قابل شناسایی ، زخم پای دیابتی زمینه ای برای عفونت فراهم می کند و ممکن است زخم پیشرفت کند. سوختگی همچنین در بیماران دیابتی که از سرما رنج می برند و پای خود را برای گرم کردن به اجاق گاز و سیستم گرمایشی نزدیک می کنند رخ می دهد . از آنجا که فرورفتن ناخن ها باعث ایجاد درد نمی شود ، بیمار این مسئله را فقط در صورت بروز عفونت و ورم پا متوجه می شود.

حتی آسیب های پوستی ناشی از مراقبت از پا ، کوتاه کردن ناخن یا سوهان کشیدن بدون راهنمایی متخصص می تواند باعث شروع زخم پای دیابتی شود.

در صورت عدم درمان زخم پای دیابتی ، چه بیماری هایی می تواند رخ دهد؟

با طولانی شدن دوره بهبود زخم پای دیابتی ، کنترل عفونت دشوار می شود. در این حالت ، حتی وقتی عفونت با خون مخلوط شده باشد ، بیماری به نام سپسیس ایجاد می شود. این وضعیت ممکن است منجر به عواقب خطرناکی مانند از دست رفتن بیمار و همچنین پیشرفت عفونت در بافت به استخوان های پاها و قطع اندام شود. این عفونت ، که نمی تواند مدت طولانی کنترل شود ، باعث ناراحتی کلیه های بیمار خواهد شد زیرا این، روند مصرف آنتی بیوتیک را طولانی تر می کند.

مراقبت از زخم پای دیابتی چگونه باید باشد؟ پانسمان زخم پای دیابتی چگونه باید باشد؟ زخم پای دیابتی چگونه بهبود می یابد؟

زخم پای دیابتی اتفاقی ساده نیست که به تنهایی درمان شود. این یک کار تیمی است. پروتکل درمان زخم با توجه به شخص و بیمار متفاوت است و پانسمان های مراقبت از زخم مطابق با زخم پای موجود انجام می شود. سطح نامنظم قند خون در بیماران دیابتی از ترشح فاکتور رشد اپیدرمی مورد نیاز برای ترمیم زخم جلوگیری می کند. در صورت لزوم می توان این محتویات را از بیرون به زخم داد تا زخم را بهبود ببخشد.

زخم پای دیابتی به روش چند رشته ای نیاز دارد. قندخون بیمار باید تنظیم شود ، در صورت لزوم برای آنژیو باید برنامه ریزی شود و در صورت بروز مشکل عروقی ، عروق باید با استفاده از امکانات پزشکی پیشرفته باز شوند. اگر عفونت در بافت یا استخوان تشخیص داده شود ، باید درمان مناسب با آنتی بیوتیک ترتیب داده شود. اگر بافت های آلوده و مرده وجود داشته باشد ، باید با وسایل جراحی یا ویژه از ناحیه زخم خارج شوند. اگر همه این روش های درمانی اعمال شده و تمام راه ها مورد آزمایش قرار گرفته و نتیجه ای حاصل نشده است ، باید تصمیم به قطع عضو گرفته شود. در شرایط امروزی ، جلوگیری از آمپوتاسیون  در زخم پای دیابتی زود تشخیص داده شده با روش های جدید درمان زخم امکان پذیر است.

نباید تا حد ممکن تصمیم بر قطع عضو بگیریم یا باید از آن جلوگیری کنیم زیرا احتمال قطع عضو برای دومین بار در این بیماران در 5 سال اول 50٪ است و در 50٪ از بیمارانی که قطع عضو شده اند ، امید به زندگی به طور متوسط 5 سال کاهش می یابد.

Source: www.denizyahci.com